Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Waargebeurd
Geplaatst:
15 november 2008, om 20:45 uur
Bekeken:
877 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
389 [ download ]

Score: 2

(2 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Natalia (deel 1)"


 

 

 

 

 

 

 

"Hngg" werd gevolgd door een plons. Dit was het dan, mijn voorlopig laatste wc-bezoekje in dit huis, in ons vaderland. Over een paar uurtjes zou de bus vertrekken en pas over een ruime week terugkeren. Na dit ontspannende toiletbezoek deed ik mijn broodtrommels in mijn handbagage en vertrok ik zonder om te kijken van huis en wandelde ik rustig naar school toe, alwaar de bus op mijn klasgenoten, leraren, andere begeleiders en mij wachtte. Broertjes, zusjes en ouders van andere leerlingen stonden allemaal klaar om ons uit te zwaaien en ik knoopte een praatje aan met een paar jongens die even uit een bepaalde les waren geglipt om ons ook uit te zwaaien.

"We gaan vertrekken!"

Ik nam aan dat dat het vertreksein was voor de bus. Daar gingen we dan, dat pokke eind van Enschede naar Brno in een bus. Een bus waarbij je niet normaal kan zitten, omdat je met je knieën in de rug van de persoon voor je zat en zelf knieën in je rug had van degene achter je. Maar gelukkig was er een troost: ER WAS TV!!2@@@!!@!!1!! Met wel 3 heuse zenders. Nou, dat zal wel een pretje van jewelste worden. Alsof dat nog niet erg genoeg was zat ik ook nog eens naast Tahir in de bus, waarvan het al bekend was dat hij wagenziek zou worden. De andere jongens hadden zelfs al een weddenschap op touw gezet over wanneer hij over zijn nek zou gaan. Gelukkig voor mij waren we nauwelijks de grens met Duitsland over of hij had al door dat halverwege de bus zitten niet zou gaan lukken, zelfs niet met anti-wagenziekte-pilletjes. Tahir werd voor in de bus geplaatst en ik had dus twee stoeltjes voor mijzelf!
Gelukkig, dacht ik, dan kan ik misschien toch nog een paar uurtjes slapen.


"Hee, laten we een spelletje spelen." Plotseling kwam Maurice met deze suggestie.
"Goed, wat wil je doen?"
"Imitaties!" Daniël begon al te grijnzen, omdat hij blijkbaar al wist welke grap Maurice uit zijn mouw zou schudden.
"Wie doe ik nu na?" zei hij terwijl hij stoïcijns voor zich uit tuurde. Dit bleek een vrij moeilijke opgave te zijn, gezien Maurice wel vaker stoïcijns voor zich uit kijkt.
"Weet ik veel, gooi er eens een emotie in." Hierdoor hoopte ik een betere hint te krijgen over de celeb die Maurice blijkbaar na deed.
"Oke, nu is hij verdrietig." Maurice keek wederom stoïcijns.
"Nu is hij blij. Weet je het al? Nu is hij trouwens gespannen."
Ik besloot het maar op te geven.
"Ondanks je sublieme acteerkunsten heb ik geen flauw idee. Wie is het?"
Maurice ging weer uit zijn rol en maakte aanstalten om dan eindelijk te onthullen wie het was.
"Daniël, tromgeroffel bitte." Daniël deed op de hoofdsteun een poging tot tromgeroffel en Maurice nam een pose aan. Vervolgens nam hij diep adem om dan ein-de-lijk de naam te noemen.
"Steven Seagal!"
"Godsamme Maurice, je leek precies!"
Sarcasme overspoelde mijn zojuist uitgesproken zin en Daniël en wat andere luisteraars schoten in de lach. Na dit geestige tafereel maakte ik een soort van bedje van de twee stoelen die ik tot mijn beschikking had en probeerde te slapen.

*SLAP!*

Ik werd wakker van een vlakkehandslag op mijn wang en hoorde vervolgens luid gelach achter mij. Het was inmiddels al 9 uur in de ochtend en Bram, de hockeykakker pur sang, besloot om mij op originele wijze wakker te maken. En dat was gelukt. Ik at nog wat broodjes en keek mijn ogen uit. Brno was toch niet zo klein als dat ik dacht dat het was. Ook de andere jongens waren euforisch over Brno, gezien ook zij dachten dat het een slechts een stadje van enkele tienduizenden inwoners zou zijn. Nou, niet dus. We reden door Brno heen en keken onze ogen uit totdat we bij de school aankwamen waarmee die van ons een uitwisselingsproject had. Een horde aan nieuwsgierige leerlingen stond ons op te wachten en begeleidde ons naar een soort van eetzaal waar een uitgebreid ontbijt op ons wachtte. Dat was nog eens aardig. Tijdens dit ontbijt hingen de Tsjechische scholieren rond bij de ingang om ons, de Nederlandse lotgenoten en onze eetgewoonten, te aanschouwen. De meisjes inspecteerden de jongens en de begonnen te giechelen terwijl de jongens de meisjes goed leken te keuren. Op dat moment was ons dat een zorg, we hadden lekker eten!

Na het toch wel smakelijke ontbijt werden we weer op de bus gezet om naar een buitenwijk te gaan. Daar zouden we worden verdeeld onder de Tsjechische scholieren en hun ouders, zodat we slaapplaatsen hadden en ook nog wat van de huiselijke gewoonten van de Tsjechen mee zouden kunnen pikken. We kwamen aan bij een kruispunt met een grasveld en daar stond een grote groep scholieren met hun ouders te wachten om de Nederlanders onder te verdelen. Ik kwam samen met vier andere jongens terecht bij een groot huis waarvan op dat moment alleen de volwassenen (man en vrouw) op het grasveld waren. Kindlief was nog druk bezig op school. Nu mochten we in een kleiner busje plaatsnemen en begon te moeder gezellig een gesprek aan te knopen met Daniël, die van verlegenheid niet wist wat te zeggen. Gelukkig was Maurice ook mee die vervolgens Daniël nog even verder de verlegenheid in drukte.

"Kom jongens, laten we gigelo Daniël zingen!" zei hij, en zo geschiedde.

"Hee, hoi, daar gaat de bel,
het is gigelo Da-ni-el,
een pikkie voor een prikkie,
dat wil elke dame wééél

Hij komt te vroeg en hij stinkt naar wiet,
maar dat boeit onze klanten niet
Hij krijgt hem telkens weer omhoog,
zonder Daniël sta je droog!"

De vader begon te grinniken en de moeder lachte hardop, ondanks dat ze geen flauw idee hadden waar het over ging, maar het beeld dat vier jonge knapen spontaan begonnen te zingen zou al hilarisch genoeg zijn voor deze mensen.

Eenmaal thuis aangekomen bleek dochterlief (!!) ook al thuis te zijn gearriveerd. We stonden met een bek vol tanden toe te kijken, alsof de tandarts zojuist een gevatte opmerking maakte waarop je zo even niets op terug kon zeggen. Ze was prachtig. Niet zo klein, slank, mooie bruine krullen en goed gevormde benen. Ze begroette ons enigszins verlegen met een zachte "Hello".

"Ik neem het mooiste bed!" Maurice zette het op een sprinten naar de grote logeerkamer en plofte op het ruime eenpersoonsbed terwijl Daniël en Bram het stapelbed in beslag namen. De andere jongen, Ewoud, en ik moesten maar genoegen nemen met de twee matrassen.
"Hopelijk liggen ze een beetje prettig." zei Ewoud al vrezend voor nog een oncomfortabele nachtrust.
"Ja, en anders kruip ik wel bij dat meisje in bed."
Mijn antwoord zorgde voor gelach.



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.