Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Spanning/Thriller
Geplaatst:
27 augustus 2008, om 20:26 uur
Bekeken:
868 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
467 [ download ]

Score: 4

(4 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Winterhard (dl 3)"


Erica kijkt op haar horloge en ziet dat de tijd maar met moeite verstrijkt. Het is pas vier minuten geleden dat Anneke had opgehangen en het lijkt alsof met elke minuut de spanning meer voelbaar wordt.
Ben ik wel alleen?


Zo vaak is deze gedachte al door haar hoofd gegaan, dat ze niet meer zeker is van haar zaak. Is het raam in de slaapkamer wel goed dicht? Is er misschien iemand boven? Het huis leeft zoals het al jaren heeft gedaan, maar elke rukwind zorgt ervoor dat balken en vloerdelen krakend protesteren. Voorzichtig staat Erica op en probeert de spanning uit haar lijf te verdrijven door haar armen flink heen en weer te schudden.
‘Ik moet me niet zo aanstellen', probeert ze zichzelf wijs te maken.


De boerderij is het enige dat geluid maakt. De huisarts en de politie komen dadelijk, hoogstens een paar minuten nog. Langzaam voelt ze de spanning zakken en haar hartslag afnemen terwijl ze nogmaals op haar horloge kijkt. Enigszins gekalmeerd durft ze het aan om mevrouw Poorter nog eens goed te bekijken. De woorden van de agent weerkaatsen in haar hoofd: ‘Raak vooral niets aan!'
Nee natuurlijk niet, denkt ze bij zich zelf, ik zou niet durven! Met haar ogen gericht op de rugleuning, loopt Erica voetje voor voetje naar mevrouw toe. De handen van mevrouw Poorter sluiten verkrampt om de armleuningen waardoor sommige van haar nagels geknikt zijn. Haar ogen staan evenals haar mond nog steeds open, het is een vreemd gezicht.


Mevrouw was de afgelopen dagen in een goed humeur geweest waarbij ze samen verschrikkelijk hadden moeten lachen om de buurman. Hoe groot is dan het contrast met nu, waar haar gezicht getekend had moeten zijn met een laatste glimlach in plaats van een angstschreeuw.
In alle jaren dat ze voor de thuiszorg werkzaam is, had ze al veel vreemde situaties het hoofd moeten bieden. Eens had ze een cliënte van het station moeten ophalen. Toen ze daar aankwam trof ze de vrouw verkleumd van de kou op het perron aan. De arme vrouw was zo verzonken in haar verleden dat ze niet door had dat het station al bijna dertig jaar niet meer in gebruik was. Met veel moeite had ze haar toen kunnen overreden om mee te komen. Vlak daarna was ze naar een verzorgingstehuis verhuisd waar ze tot aan haar overlijden, enkele jaren later, had gewoond. Tot vlak voor haar sterfdag stond ze elke dag in de gang op de trein te wachten. Dat moment haalt het niet bij de vreemde gelaatsuitdrukking van mevrouw Poorter die op zijn minst bizar genoemd kan worden. Erica heeft door haar werk veel dode mensen gezien, maar geen van hen had een dermate geschrokken uitdrukking op het gezicht zoals mevrouw, alsof ze de dood zelf in de ogen had gekeken.

Wat zou ze als laatste gezien hebben?
Ze fronst haar wenkbrauwen en denkt hier met een wazige blik een moment over na. Haar eigen fantasie stelt haar niet gerust.


Met een ruk wordt ze weer naar de werkelijkheid getrokken als er weer een harde knal vanuit de achterkamer door het huis klinkt. Haar adem stokt tezamen met haar gedachtestroom, terwijl bloed in haar aderen begint te kolken. Een ijzige tocht bereikt haar gezicht en streelt lichtjes haar wangen, alsof een geest haar kust. Lichaamshaartjes staan overeind door de schrik en een rilling baant zich een weg door haar ruggenmerg. Kou probeert haar lichaamswarmte te verdrijven. Als ze over de eerste schrik heen is, probeert ze te relativeren.
‘Het slaapkamerraam zal opengeslagen zijn', vertelt ze zichzelf. Ze haalt nog eens diep adem en herhaalt dat ze zich niet zo moet aanstellen.
Ze is altijd al wat schrikkerig geweest en bij het minste of geringste zit ze boven op de kast. Haar kinderen weten dit inmiddels ook en staan haar af en toe ‘s ochtends op te wachten achter de kamerdeur als ze slaperig de trap af komt sloffen. Ze schudt lichtjes met haar hoofd en een glimlach verschijnt op haar gezicht bij de gedachte aan haar kinderen. Ze zijn nog jong, drie en vijf jaar, maar de oudste heeft de bijdehandheid van haar vader meer dan voldoende geërfd.


Ogenschijnlijk zelfverzekerd loopt ze de gang in, maar met elke stap die ze zet verzwaren haar benen. Als ze in de achterkamer staat heeft angst weer de plaats ingenomen van haar zelfverzekerdheid en voelt ze de wind aan haar kleren trekken. Sneeuwvlokken zo groot als wattenbollen worden via de slaapkamer de achterkamer ingeblazen en smelten zodra ze de vloer raken. Straaltjes smeltwater zoeken zich een weg de kamer in. Nadat ze moeizaam haar angst wegslikt stapt ze voorzichtig op de slaapkamer af. Was Frank maar vast hier, denkt ze en met knikkende knieën kijkt ze behoedzaam om het hoekje om te ontdekken dat het raam wagenwijd openstaat. Ik zal het wel niet goed dicht gedaan hebben, denkt ze bij zichzelf, maar erg overtuigd voelt ze zich niet. Met haar ogen tot spleetjes dichtgeknepen trotseert ze de striemende wind en loopt door de smeltende sneeuw naar het raam. Terwijl de vrieskou zich door haar kleding snijdt en haar lijf teistert, reikt Erica naar de klink van het opengezwaaide raam. Pas als haar hand de ijskoude klink heeft omsloten ziet ze de profielloze voetstap op het raamkozijn. Van schrik laat ze de klink weer los en deinst achteruit. Met haar armen over elkaar geslagen tegen de kou tuurt ze tussen haar wimpers door naar de voetstap waarna haar ogen verder glijden, het landschap in. Schaduwen dansen heen en weer tussen de hoge bomen, maar ze kan geen voetsporen onderscheiden die zich van het huis af begeven. Heeft de sneeuw deze al gevuld en onzichtbaar gemaakt? Het beangstigende gevoel bekruipt haar dat de veroorzaker van deze voetstap nog niet is verdwenen.
Snel stapt ze op het raam af om deze alsnog te sluiten. Ze reikt naar voren, over de vensterbank, naar de klink als ze onder in haar gezichtsveld een donkere gedaante ziet. Met een ruk trekt ze het raam dicht, maar het is al te laat. De donkere gedaante heeft zich tussen het kozijn en het raam opgericht en staat recht voor Erica. Ze kijkt de gedaante aan, maar kan zijn gezicht niet zien. Ze wil te snel rechtsomkeert maken en glijdt uit over de smeltende sneeuw. Met een smak klapt ze op haar rug tegen de vloer en voelt een doffe tinteling door haar hoofd gaan als sterretjes zich aftekenen in haar blikveld. Het weerhoudt haar er niet van om achteruit op haar ellebogen weg te kruipen. De donkere gedaante springt soepel naar binnen en komt zonder geluid neer op de papperige, witte massa. Erica knippert met haar ogen om de sterretjes te verdrijven en te focussen op de dreiging die voor haar staat. De sterretjes zijn verdwenen, maar ze kan de donkere gedaante niet scherp krijgen. Kou dringt door tot op haar huid als het smeltwater haar kleren doorweekt. Angstig probeert ze hem aan te kijken, maar de gedaante blijft vaag alsof hij op de rand van twee werelden balanceert.
‘Wat doe je hier! Ga weg!'
De gedaante blijft roerloos staan en lijkt zijn mogelijkheden te overdenken. Erica haalt nog eens diep adem waardoor haar longen geprikkeld worden door de ijzige lucht. Juist op het moment dat ze aanstalten maakt om zich om te draaien en te vluchten, komt er beweging in de donkere gedaante. Hij komt los van de grond en zijn silhouet vervaagt tot een donkere wolk. Plots schiet deze wolk op Erica af. Ze gilt. Vlak voordat het haar lichaam binnendringt denkt ze nog een grote grijns te zien waarna ze haar bewustzijn verliest.

 

 

 

 

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.