Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Spanning/Thriller
Geplaatst:
17 augustus 2008, om 16:47 uur
Bekeken:
816 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
569 [ download ]

Score: 3

(3 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Winterhard (dl 2)"


  Erica staat in choque als aan de grond genageld. Verbijstering staat in haar ogen te lezen terwijl ze uiterst traag haar hand van haar mond laat zakken. Mevrouw Poorter zit verstijfd in haar stoel. Haar handen grijpen de armleuningen vast alsof ze zich met gestrekte armen achterover wil duwen zodat haar hoofd tegen de rugleuning van de stoel drukt. Een verschrikte blik staat vereeuwigd in haar ogen en haar vertrokken mond vertoond een laatste kreet, waarschijnlijk ongehoord. Vol ongeloof wendt Erica haar hoofd af. Dit kan ze niet langer aan zien. Ze pakt haar mobiele telefoon uit haar broekzak en begint de nummers in te toetsen van de huisarts. De telefoon gaat maar één keer over waarna aan de andere kant van de lijn een donkere stem klinkt.
‘Met van Helsen.'
‘Hé Frank je spreekt met Erica'
‘Erica! Wat ben jij vroeg vandaag.'
‘Je moet meteen komen!' Haar stem kan de angstige trilling niet langer onderdrukken.
‘Naar jouw huis?'
‘Nee, naar het huis van mevrouw Poorter.'
‘Mevrouw Poorter? Ben je met dit weer de straat op gegaan?' vraagt hij verbaast.
‘Ja, maar dat doet er niet toe. Je moet nu komen.'
‘Wat is er aan de hand?'
‘Het is mevrouw, ze is dood.'
‘Dood? Hoe ?'
‘Weet ik niet, maar ze zit er zo eng bij.'
‘Ik kom er gelijk aan. Heb je de politie al gebeld?'
‘Ga ik nu doen. Schiet je wel op Frank? Ik ben bang.'
‘Ik ben al weg!'

De verbinding wordt verbroken. Zo snel als haar trillende vingers het toelaten, toetst Erica het nummer van de politie in. Het duurt wat langer voordat de telefoon wordt opgenomen.
‘Politiebureau Smalland, Martens hier'
‘Met Erica Stepping van de thuiszorg. U moet direct naar noorderdijkweg achtentwintig komen! Er is iets verschrikkelijks...'

Abrupt wordt ze door de dienstdoende agent onderbroken.
‘Ho, ho, rustig mevrouw Ketting ik kan uw nauwelijks verstaan.'
‘Ik heet mevrouw Stepping! U moet direct komen. Er is een moord gepleegd!'

Ditmaal had de agent alles goed verstaan en reageerde snel en bondig.
‘Een moord! Waar mevrouw Stepping?'
‘Noorderdijkweg achtentwintig.'
‘We komen er direct aan! Blijft u rustig wachten en raak vooral niets aan!'

De hoorn is al neer gekwakt voordat Erica nog iets kan zeggen. Met de telefoon in haar hand staat ze in de schemerige woonkamer. Ze voelt zich niet op haar gemak. Het was misschien wel geen moord geweest, maar ze zat er zo vreemd bij. Bovendien is de politie vaak sneller ter plaatse als het een moord betreft dan bij een natuurlijke dood.

Boven haar hoort ze de straffe wind spelen met de dakpannen, die melodieus klapperen als de wind hen foltert. Ze pakt de koffer van de oude stoel en gaat zitten, terwijl de zitting kraakt en zucht. Elk geluid lijkt nu verdacht. Ze hoort gekraak. Wat is dat! Nogmaals kraakt het en ditmaal denkt ze duidelijk te horen dat het uit de achterkamer komt. Paniekerig zit ze stijfjes op de stoel niet wetende wat ze nu precies hoort.

‘Hallo! Is daar iemand?' Geen antwoord.

Om haar angst meer onder controle te krijgen belt ze met het kantoor van de thuiszorg. Als ze het laatste nummer heeft ingetoetst klinkt er een scherpe knal. Verstijfd van angst blijft haar vinger vlak boven de ‘ok'-knop van haar mobiel hangen.'
‘Wie is daar?'
Paniek neemt haar in de greep. Ik had het raam toch dicht gedaan? Toch? Met grote ogen tuurt ze de donkere gang in als ze de ‘ok'-knop indrukt. Met een gespannen lijf en de telefoon stijf tegen haar oor gedrukt wacht ze tot er wordt opgenomen.
‘Thuiszorg, met Anneke Loding'
‘Anneke, met Erica, het is verschrikkelijk!' Ze barst in tranen uit.
‘Wat! Erica! Wat is verschrikkelijk?'
‘Mevrouw Poorter is dood!'
‘Mevrouw Poorter? Dood?'
‘Ja.'
‘Waaraan?'
‘Dat is juist het gekke. Ze zit verkrampt in haar leesstoel.'
‘Verkrampt?'
‘Ja, alsof ze zich letterlijk is doodgeschrokken!'
‘Heb je de politie al gebeld?'
‘Ja en Frank van Helsen ook'
‘De huisarts?'
‘Ja, die.'
‘Blijf zo lang je nodig hebt bij mevrouw Poorter. Ik zorg dat de rest van de cliënten wordt overgenomen.'
‘Anneke niet ophangen!' roept Erica, maar ze is te laat.

Even luistert ze naar de stilte, waarna ze haar mobiel dichtklapt en op de eetkamertafel neerlegt. Met haar hoofd steunend in haar handen probeert ze langzaam haar ademhaling onder controle te krijgen. De verouderde boerderij kraakt en steunt onder de constante druk van de wind. Ze vind het niks, alleen in het huis. Gekraak klinkt. Ben ik wel alleen? Terwijl ze zich dit afvraagt lijkt de wind haar uit te lachen.

 

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.