Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
5 augustus 2008, om 21:31 uur
Bekeken:
893 keer
Aantal reacties:
1
Aantal downloads:
622 [ download ]

Score: 1

(1 stem)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Een dag in Valencia"


maandag 23-juni 2008, 10:30.
 
Door het raam schuiven de Pyreneeën onder mij door. De vakantie is begonnen. Tot zover is het een rustige trip richting Valencia. Het kind achter mij even buiten beschouwing gelaten dat het aantal decibel van een stevig concert moeiteloos evenaart. Kinderen zijn nu eenmaal iets minder geremd dan volwassenen, maar de ouders kunnen er ook wat van. Ongegeneerd verkondigd de vader dat de mensen niet zo naar zijn kind moeten kijken alsof ze nog nooit een gillend kind hebben gezien. Anders komt hij ze wel even de mond snoeren. Een hoop bravoure om niets. Je koopt een goedkoop ticket en dan zitten er altijd mensen bij die voor het eerst zover weggaan en het gevoel hebben dat de wereld om hen zelf draait.
 
Enfin, ik sluit mij af van de jengelende omgeving en laat mijn blik rustig over de toppen van de Pyreneeën glijden. Het is helder en de witte toppen steken als een volwassen puist de hemel in. Het staat nog vers in mijn geheugen hoe ik mij voelde tijdens mijn eerste drie vluchten. Verhoogde hartslag, zweet in mijn handen en een krampachtige houding die pas na het eerste uur afnam. Met een glimlach denk ik hier aan terug. Gelukkig behoort mijn vliegangst nu tot het verleden. Geholpen door het frequente vliegen van vorig jaar in Zuid-Amerika ben ik er door ervaring overheen gegroeid. Enige kriebels ontbreken echter niet, maar dat valt onder het kopje gezonde spanning.
 
Ik ben erg benieuwd wat ik aan zal treffen in Valencia. Voor het eerst ben ik nu echt alleen op reis wat voor mij een nieuwe ervaring is. Vliegen met Ryan air is ook een nieuwe ervaring en op het irritante welkomstdeuntje na, wat overdreven vaak wordt herhaald, is het prima geregeld. De landing verloopt een beetje wiebelig door de aanlandige zeewind, maar dat kan de pret van vaste grond onder de voeten niet drukken. Een aantal mensen applaudisseren voor de goede landing wat ik zelf altijd een beetje overdreven vind. De piloot doet gewoon zijn werk. De deuren gaan open en we kunnen onze weg naar buiten aanvangen als een kudde die naar de stal gedreven wordt. Buiten aangekomen is het even wachten op mijn rugzak om vervolgens op zoek te gaan naar de metro. Dit is goed geregeld in Spanje en binnen een half uur sta ik al in het centrum van Valencia. De temperatuur in de metro is, in tegenstelling tot buiten, erg aangenaam te noemen door de goed werkende airconditioning.
 
Eenmaal uit de metro loop ik de trappen op om in een warme vochtige deken gewikkeld te worden. Eindelijk zomerse temperaturen met een vochtigheidsgraad die je alleen maar vlakbij zee aantreft. Met een vaag kaartje van het centrum loop ik, uiteraard via een omweg, naar het hostel waar ik een paar nachten heb geboekt. Mijn T-shirt is inmiddels een natte scheiding tussen mijn rug en tas als ik de glazendeur van het "Purple nest Hostel"open duw. Bijna loop ik tegen de trap aan van de monteur die loom bezig is om de airconditioning te repareren. Geen goed teken.
 
Voor mij staat een groep Nederlandse huppelmeiden die moeite hebben met inchecken. Als na een klein warm kwartiertje de receptioniste mij vriendelijke aankijkt probeer ik met mijn beste spaans in te checken. Na enige vertaling in het engels, want het rappe spaanse antwoord ging mij toch net even iets te snel, krijg ik de sleutel van de kamer. Drie verdiepingen hoger aangekomen na een zweterige klim in het trappenhuis kan ik eindelijk mijn rugtas neergooien op mijn slaapplaats voor de komende dagen. Nadat ik mijn slippers uit mijn rugzak heb gevist gaat deze de kast in en gewapend met zonnebril ben ik gereed voor een wandeltochtje door het centrum van Valencia.
 


maandag 23-juni 2008, 14:00.

De binnenstad van Valencia is een mengelmoes van historische gebouwen en moderne architectuur. Ik heb geen idee in welk deel van de binnenstad ik ben, maar het overheersende karakter bestaat uit kleine straatjes en pleintjes waar altijd wel een bar of een restaurant te vinden is. Niet verkeerd zo dicht bij het hostel. Ik neem de omgeving goed in mij op om later de weg makkelijk terug te kunnen vinden. Een aantal gebouwen zijn de moeite waard om vast te leggen op de gevoelige plaat, maar de fotocamera heb ik niet meegenomen. Ik ben hier nog wel een paar dagen en ik heb besloten om het eerst met eigen ogen te zien in plaats van door een klein kijkvenster.
 
Inmiddels attendeert mijn maag mij erop dat de lunchtijd allang verstreken is en dat er nodig voedsel gevonden moet worden alvorens verder te gaan. Zo tegen drieën slenter ik een taverne binnen die mij gezellig lijkt. Ze spreken er zes talen, maar Nederlands zit daar niet bij. Dan merk je weer dat we een klein landje zijn met een moeilijke taal. Mijn voorkeur gaat er naar uit om me verstaanbaar te maken in de taal van het land waar ik op vakantie ben en ik bestel het gerecht waar Valencia bekend om staat: de paella. Ik kan nu natuurlijk het ontstaan van de paella gaan uitleggen, maar lezers die er daadwerkelijk in geïnteresseerd zijn verwijs ik door naar wikipedia.  Momenteel ben ik alleen maar geïnteresseerd in het ontstaan van mijn lunch en de snelheid waarmee dat gebeurt.
 
Voorafgaand aan de paella doe ik mijzelf te goed aan een "ensalada". Deze voldoet niet aan de verwachtingen en ik verdenk de kok er dan ook van tonijn uit blik verwerkt te hebben in mijn voorgerecht. Het bijgeleverde brood is dusdanig aan de droge kant dat zelfs de eenden er geen brood van lusten, maar gelukkig is mijn "cerveza" in optima forma en geniet ik van de weldaad die mijn lijf vult. Dan komt de paella. De verwachtingen zijn hoog gespannen als mijn reukorgaan de aroma waarneemt die van mijn bord omhoog kringelt.  De saffraan gele rijst gemengd met een grote variatie aan bonen ziet er even uitnodigend uit als de stukken kip en konijn. Het enige minpuntje aan dit geheel is het aantal botjes wat er verstopt zit tussen het vlees. Het is bijna erger dan de graatjes uit je vis pulken. Al met al smaakt het erg goed en na deze weldaad die mijn maag flink heeft doen uitdijen is het tijd om alles af te ronden met een espresso.
 
Met mijn in Zuid-Amerika aangeleerde spaans vraag ik de rekening. Gedurende mijn verblijf zal ik nog vaker gefronste wenkbrauwen tegenkomen, maar hij verstaat mij in elk geval en al snel kan ik de goede man het verschuldigde geld geven. Bijgestaan door een met espresso gearomatiseerde boer vervolg ik mijn weg in de zomerse warmte die typerend is voor een spaanse binnenstad.
In gedachten verzonken kijk ik het plein over als ik plannen maak voor de rest van de dag. Informatie over Valencia en zijn bezienswaardigheden lijkt mij handig en ik besluit eerst langs de spaanse VVV te gaan alvorens ik mijn weg vervolg naar de supermarkt. Water staat op nummer een van mijn boodschappenlijstje en wat ontbijt voor de volgende morgen is ook niet verkeerd.
 
Met de nodige foldertjes en mijn boodschappen arriveer ik weer in mijn kleurige hostel waar zo te voelen de airco weer functioneert. Dit is een verademing en stelt mij gerust voor de komende nacht. Ik heb mijn boodschappen net in de koelkast gedeponeerd als ik in gesprek raak met een gozer uit Bangladesh. Hij weet mij te vertellen dat er die avond een beach-party is op het strand van Valencia. Als ik vraag hoe laat ze vertrekken is het antwoord: ‘Over tien minuten.' Geen probleem voor mij en al binnen deze tijdspanne sta ik klaar voor het hostel om, zo ik veronderstelde, naar een klein rustig strandfeest te gaan. Ik had er niet meer naast kunnen zitten.
 


maandag 23-juni 2008, 19:00.
 
De groep voor het hostel groeide uit tot ongeveer vijfentwintig in strandoutfit geklede personen en met zijn allen gingen wij op weg naar de supermarkt waar ik zojuist vandaan gekomen was. Drank kopen. De flessen wijn en sangria werden aangevuld met de nodige blikken bier, zakken chips en brood met beleg. Na deze invasie van ruim drie kwartier vertrokken wij per metro richting strand. Dat had eerder kunnen zijn als in onze groep geen twijfelende Canadese meiden aanwezig waren geweest. Het was echter wel zo. Na een rit die voor mijn gevoel eerst van het strand af ging om vervolgens met een omweg weer naar de kustlijn te buigen kwamen we uiteindelijk op het strand aan. Het is redelijk rustig en er is ruimte genoeg om een geschikte plaats te zoeken waar we waarschijnlijk in record tempo de gekochte versnaperingen soldaat kunnen maken.
 
Verder op het strand staat een podium. Dusdanig groot dat ik langzaam het idee begin te krijgen dat dit strandfeestje toch iets groter is dan dat ik in eerste instantie dacht. Wij nestelen ons in het zand op ongeveer 200 meter van het podium. Het is nog steeds rustig en ik vraag mij af hoeveel mensen hier dadelijk zijn. Een medewerker van het hostel is met ons meegekomen en stelt de rust die wij willen pakken nog even uit. De mannen moeten meekomen om hout te halen voor het kampvuur. Wat blijkt, de gemeente heeft langs het strand een enorme berg hout gedropt dat voor de kampvuren is bedoelt. Zoveel als mogelijk nemen wij, mannen, allen een te zware stapel hout mee. Bij de groep aangekomen worden we verwelkomd met een warm applaus waarna de dames de flessen wijn en sangria weer aan hun gulzige lippen zetten.
 
Als volleerde Duitsers graven we een kuil voor ons kampvuur en binnen afzienbare tijd dansen de vlammen tussen de houtblokken. Gezien mijn eerdere verwachtingen van dit feest vrees ik dat mijn zes blikjes bier niet afdoende zullen zijn, maar mijn dorstige keel vraagt om gesmeerd te worden en vol goede moed begin ik aan de eerste. Chips en brood doen de ronde waar ik dankbaar van mee eet. De zon zakt langzaam achter de stad en de schemer overdekt het strand waar inmiddels meerder kampvuren tot leven zijn gekomen. Dit aantal blijft gestaag doorgroeien en al gauw hangt er met de invallende duisternis een vakkundig rookgordijn over het strand. De ogen protesteren onder het langdurig bloot staan aan deze rook en de enige verlichting die ik ze kan bieden is regelmatig naar het toilet gaan waar de rook zich niet laat zien. De hokjes die voor deze gelegenheid zijn geplaatst, aan de rand van het strand, zijn luxueuzer dan de oranje dixi's van pinkpop. Met een voetpedaal kun je zelfs doorspoelen. Misschien een tip voor "mister pinkpop" Jan Smeets.
 
Mijn vierde blikje heeft zijn laatste druppel vrijgegeven en de volgende staat al met smart op mij te wachten. De dames zijn inmiddels al halverwege hun tweede liter wijn of sangria als we in een kring "waar of niet waar" spelen. Je vertelt iets wat je gedaan of meegemaakt hebt en als een ander van de groep dit ook heeft meegemaakt dan moet er gedronken worden. Als niemand zich bij jou kan aansluiten moet de hele groep drinken. Gezien de aard van het feest, de hoeveelheid alcohol en het feit dat het vakantie is, zijn de onderwerpen nog al seksueel getint en klinken de lachsalvo's over het strand. Het testen van de geluidsinstallatie is enigszins langs ons heen gegaan, maar de eerste artiest staan is reeds begonnen.
 
De volgende uren wordt het strand overspoelt met dance muziek waaronder duidelijk herkenbaar een flink aantal Nederlandse producties tussen zitten. Mijn zesde blikje is op en ik vraag mij af wat ik verder zal gaan drinken. Deze vraag beantwoordt zich zelf als ik naast de toiletten een vrouw zie staan met een kinderwagen. De twinkeling in mijn ogen is duidelijk te zien als deze gevuld blijkt te zijn met halve liters amstel bier. Over de prijs wordt ook na twaalven nog onderhandeld en opgelucht loop ik met zes nieuwe blikken in een plastic zak terug naar het kampvuur. 
 
De avond en nacht duurde nog lang. Er werd gedanst, gezwommen en nog meer gedronken. Alle blikken werden tot hun laatste druppel geleegd. Ik mengde mij tussen de valencianen waar ik mijn beschonken spaans verder heb opgevijzeld. De groep was geen groep meer en met ons vieren zijn we vervolgens op zoek gegaan naar vervoer richting het hostel. Om vijf uur lag ik horizontaal met mijn hoofd op het kussen in een aangename kamer waar inmiddels mijn twee onbekende kamergenoten al lagen te slapen. Mijn laatste gedachten waren goedkeurend over de eerste dag in Valencia en met een glimlach viel ik als een blok in slaap.



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.


Reacties:

Ooit, toen ik nog niet grijzend was, ben ik ook in het valenciaanse nachtleven gedoken. Samen met twee collega's.
We hebben de hotelkamer nooit gezien...... gelijk het vliegtuig in naar huis:-)

Geplaatst op: 2008-08-08 19:27:35 uur