Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Spanning/Thriller
Geplaatst:
28 juli 2008, om 21:35 uur
Bekeken:
1103 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
574 [ download ]

Score: 2

(2 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Winterhard (dl 1)"


 

 

  Als de wereld aan macht ten onder gaat,
Zal de schepper haar terugeisen,
Een Belofte van Ons,
Voorwaar Wij deze nakomen,
De Dag die u was beloofd. 

 

 

 

 

 

 

 

30 - oktober - 2004
 
Een ijzige wind snijdt als een zware zeis door de boomtoppen en blaast de sneeuwvlokken woest voor zich uit. De winter is erg vroeg dit jaar, maar slaat nu toe in al zijn hevigheid. Zware eiken bomen omringen een verouderde boerderij en slaan verdedigend met hun takken naar de duisternis. Plotseling maakt een donker silhouet zich los uit de duisternis en sluipt, gebukt tegen de wind, naar de boerderij waar het wordt opgeslokt door de schaduw van het huis. Even later glijdt een schim langs een van de hoge verlichte ramen. Een noodkreet klinkt.
 
Twee lichtbundels ploeteren zich een weg door de sneeuw. Erica heeft alle moeite om haar auto te controleren, maar ze slaagt er in op het pad te blijven. Zware vlokken dalen sinds gisterenochtend onafgebroken neer op het grauwe landschap. Een snijdende vrieskou en een dik pak sneeuw maakt dat iedere weg zeer moeilijk begaanbaar is. Het is eigenlijk onverantwoord om nu de weg op te gaan, maar ze kan moeilijk haar cliënten laten stikken omdat moeder natuur vroeg uit haar slaap is ontwaakt. Met haar kleine wipneus bijna tegen de voorruit, rijdt ze met een slakkengangetje door het kleurloze landschap. Een boerderij staat aan het einde van het pad en tussen de sneeuwvlokken door ziet ze hoge bomen wild met hun takken zwaaien. Mevrouw Poorter woont al haar hele leven in deze boerderij en ze is niet van plan om voor haar dood hieruit te vertrekken. Een verzorgingstehuis zou haar alleen maar benauwen.


Het is nog donker als ze haar auto stil zet voor het huis. Vreemd, denkt ze, normaal brandt er licht. Vluchtig kijkt ze in haar achteruitkijkspiegel en controleert haar slaperige ogen. Mascara en lichtbruine oogschaduw zitten nog op hun plek en benadrukken haar zachte groene ogen. Ze pakt haar zwarte thuiszorgkoffer en stapt snel uit haar auto. De wind grijpt verwoed naar haar lange winterjas, terwijl ze de deur maar met veel moeite dicht krijgt. Voorover gebogen loopt ze tegen de wind in naar de voordeur en werpt met geknepen ogen een blik door de donkere ramen. Ze ziet niets.
Erica belt aan. Het is iets wat ze zichzelf heeft aangeleerd. Ook al heeft ze de sleutel, het blijft onbeleefd om zonder aan te bellen zomaar iemand anders zijn huis binnen te lopen. Geen beweging. Ze belt nog eens. Niets. Ze graait met haar hand in haar jaszak, terwijl de wind vrijspel heeft met de zomen van haar jas. Als ze de sleutel te pakken heeft, draait ze het slot om. Met een ruk slaat de deur naar binnen open en Erica kan nog net op tijd voorkomen dat de klink een gat in de muur slaat. Snel stapt ze naar binnen en duwt ze met haar schouder de deur weer in het slot.
‘Mevrouw Poorter! Ik ben het! Erica!' roept ze, terwijl ze de sneeuw van haar jas afklopt voordat ze hem tegenover de deur op de kapstok hangt. Geen reactie. De huilende wind is de enige die zich laat horen. Wat een weer, denkt ze. Gesmolten sneeuwvlokken laten kleine plasjes water achter op de vloer.


Het is aangenaam warm in huis. Iets klopt er niet, denkt ze. Ze kijkt links de gang in en roept.
‘Mevrouw Poorter!'. Verbaasd over de stilte die antwoordt zet ze haar koffer neer en loopt richting de achterkamer. Ze stopt aan het einde van de gang en kijkt voorzichtig de achterkamer in. Een lichte angst bekruipt haar. Ze zal toch niet.., denkt ze verontrust.
‘Mevrouw Poorter?' Wederom geen reactie. Ze houdt haar adem in terwijl ze nog eens goed luistert. Haar gevoel vertelt haar dat het verstandig is om iemand op kantoor te bellen, maar ze loopt langzaam de achterkamer binnen. Plotseling klapt de deur open die naar de slaapkamer leidt. Erica springt verschrikt opzij, terwijl haar hart een slag mist. Een windvlaag teistert haar gezicht als ze tussen haar wimpers door het slaapkamerraam open ziet staan. Geschrokken loopt ze de slaapkamer binnen en sluit het raam. Ze ademt zwaar en haar armhaartjes staan recht overeind. Verrast door deze golf van koude en verbaasd door de afwezigheid van mevrouw draait ze zich om en loopt terug naar de voordeur.


De opkomende zon verdrijft voorzichtig de duisternis van de nacht en laat overduidelijk de dreigende wolken zien die het landschap geselen. Angstig pakt ze haar koffer en begeeft zich richting de woonkamer. Wanneer ze de warme kamer inloopt ruikt ze een vreemde geur. Ze zet haar thuiszorgkoffer op een oude stoel, terwijl haar blik op de openhaard valt. Een gloeiend houtblok is het smeulende bewijs van een dovend haardvuur. Haar ogen glijden verder naar de robuuste eetkamertafel en ziet dat deze nog gedekt is met een ontbijtbordje waar een half beschuitje op ligt. Ze draait linksom en ziet mevrouw Poorter doodstil in haar leesfauteuil zitten.
‘Mevrouw Poorter!' Als ze doorloopt slaat ze van schrik haar hand voor de mond, die haar harde gil niet kan onderdrukken. Eén blik is voldoende om te weten waarom mevrouw Poorter niet reageerde.

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.