Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Waargebeurd
Geplaatst:
27 april 2008, om 23:00 uur
Bekeken:
1299 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
564 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"interpretatie naar een documentaire op National Geographic"


 

 

   
 
Een jonge vrouw in een flatje in Moskou legt langzaam de telefoon neer. Ze kijkt geschokt naar de telefoon, dan naar haar handen, vervolgens naar haar twee spelende kleine kinderen. Tranen staan in haar ogen. Ze loopt doelloos de flat door en probeert zich tot kalmte te manen. Ze moet haar kinderen niet van streek maken. Die zijn nog te klein om dit allemaal te begrijpen. Ze voelt machteloosheid...haar man, in een duikboot, aan de zeebodem gebonden door een oud vissersnet. Er is nog maar voor zestig uur zuurstof. Zeven mannen zijn er aan boord. Zestig uur, dat is nog geen drie dagen. Zouden ze deze keer hulp van het buitenland accepteren? Wanhoop kruipt in haar geest omhoog.
 
Ze gelooft niet in een tijdige redding. Hulp is geaccepteerd, maar het verloopt allemaal traag. De bureaucratie is de grootste remmende factor en intussen vecht haar man om lucht. Ze ziet het voor zich, hoe zijn sterke lichaam zich kromt, naar adem snakt. Ze zou zelf haar adem wel willen geven.
Maar er is niets wat ze kan doen, behalve de kinderen bezighouden en ze misschien voorzichtig voorbereiden...Nee! Ze wil er zelfs niet aan denken! "Ja...papa komt wat later thuis..."
 
Twee dagen zijn voorbij. Britse hulp is ter plekke. Er gaat echter van alles mis. Het blijkt een race tegen de klok. Hoeveel zuurstof zou er nog zijn? Hoe zou hij zich voelen? Zou hij aan haar en de kinderen denken? Vast wel! Zou het hem troost bieden? Ze weet het niet. Ze zou de wijzers van de klok wel willen vertragen. Niets kan ze doen, niets...
 
Twee en een halve dag. Ze wordt gek. "Papa is ziek, hij komt nog niet naar huis..." Leugens? Ze zijn anderhalf en drie jaar oud. Wat moet je ze vertellen? Dat hun vader geen lucht meer heeft? Dat hij krepeert? Lucht, was er maar lucht!
 
Ze neemt de telefoon op, gehaast en toch traag. Ze wil de boodschap vertragen...nog weet ze het niet. Maar dan komen de tranen met stromen. Het is voorbij...hij leeft. Ze snakt naar adem...



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.