Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Drama
Geplaatst:
19 december 2006, om 19:20 uur
Bekeken:
1561 keer
Aantal reacties:
1
Aantal downloads:
657 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"wachten is kunst"


  Wachten is kunst
 
Denkend zit ik hier. Ik wacht op inspiratie, zodat ik kan schrijven, maar daar zal ik blijkbaar lang op moeten wachten. Ik probeer mijn verveling te bestrijden met deze woorden, maar hierdoor lijkt het alleen maar langer te duren. Terwijl de tijd over de grond kruipt en ik naar muziek luister die ik niet hoor, zit ik hier maar. Eenzaam als een normale dag van een kluizenaar probeer ik te denken over wat ik de laatste tijd heb gedaan, alleen heb ik niks gedaan. Wat ik al die tijd gedaan had is hetzelfde als nu, het wachten op inspiratie. Ik voel me verraden door de woorden die niet willen komen en bespot door de kunst, die al tijden geen aandacht meer aan mij besteed. Al die tijd, slechts 5mm bewogen en geestelijke eeuwen stil gestaan. Hoewel ik al die tijd roerloos ben blijven zitten drijft mijn doel steeds verder van mij weg. Niet kunnen doen, wat het enige is dat je kunt is geestdodend, het veroorzaakt een kloof in je eigen gevormde nep werkelijkheid. Om mij heen kijkend in de kamer zie ik de kleuren niet, het pigment van de tijd heeft ze overmeesterd. Lichtgevend zwart stroomt door alle kieren de kamer binnen en vermengd zich met de onzichtbare kleuren.
 
Ik zie iets rechthoekigs in de kamer en ik herinner mij dat er een raam was. Kijkend door het raam zie ik regendruppels vallen, als weerlozen slachtoffers van de zwaartekracht. Zichtbaar tussen de druppels door, is de straat te zien, verlaten en stil op de manier zoals ik het altijd het liefste zie. Ik zie aan de paar bomen die de mens overleefd  hebben dat het herfst is en dat doet me goed. De rustige huilende herfst, waar niks gebeurt, die de mensen binnen houd en ongeliefd is. Ik hou wel van de herfst, juist om deze reden, het past bij mij.
Ik weet uit ervaring dat wanneer je het leven wilt omhelzen, er negenennegentig procent kans is dat het je zal negeren, bij de overige één procent zal het je vernietigen. Ik probeer mijn verleden achter mij te laten, maar het haalt me steeds in, waardoor mijn verleden mijn toekomst word. Vastgeklemd tussen het verleden en de toekomst in, wat ze het heden noemen.
 
Al die tijd dat ik hier zat dacht ik in duisternis te leven, maar echte eenzaamheid is grijs en anders dan de duisternis, die wel zwart is. Wie in duisternis leeft, leid aldoor, maar vergeet uiteindelijk snel wie hij is. Innerlijke eenzaamheid is misschien nog wel erger je leeft tussen de werelden van het licht en duister in. Je herinnerd je nog het bestaan van licht en hoe het was voordat alles grijs begon te worden, waardoor je er constant naar verlangd. Meestal is de eenzaamheid de eerste stap naar de duisternis, het grijs wordt langzaam steeds donkerder tot uiteindelijk alles zwart is en je op een plek bent waar zelfs hoop niet meer kan komen.
Mijn gedachtes vertellen mij iets op te schrijven en ik pak een leeg vel papier. ‘Eet de wereld, want vandaag is dood.' Is wat ik heb opgeschreven, ik bekijk de woorden, ze betekenen niets anders dan al de anderen zinnen die ik ooit heb geschreven. Ze zijn enkel een aanvulling op mijn eindeloze bezigheid om steeds met andere woorden hetzelfde te schrijven. Ook al weet ik nog steeds niet wat ze beteken.
Als ik gelovig was zou ik bidden voor inspiratie, maar deze gelukkig makende onnozelheid is jammer genoeg niet aan mij besteed. Dus zal ik moeten wachten zoals ik altijd heb gedaan en blijven zitten tot ik iets heb om op te schrijven.


Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.


Reacties:

filip roman
(niet registreerd)
po√ętisch

Geplaatst op: 2007-01-19 03:23:56 uur