Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Kinder
Geplaatst:
31 maart 2008, om 23:03 uur
Bekeken:
2798 keer
Aantal reacties:
1
Aantal downloads:
695 [ download ]

Score: 2

(2 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"De reisverhalen van Remus"


Het is nat in het bos en er zijn weinig dieren te zien. De winter is net voorbij en de meeste dieren moeten nog uit hun winterslaap wakker worden. Langzaam begint het licht te worden. Enkele struiken zijn groen, maar op een paar dennenbomen na zijn alle bomen kaal. Tussen de struiken zijn een paar rode vlekken te zien. Héél vaag. Kinderen kunnen het beter zien dan grote mensen. Sterker nog, grote mensen kunnen het eigenlijk helemaal niet meer zien, want zij geloven er niet meer in. Als je goed kijkt (en kind bent) kun je zien waar de grote mensen niet meer in geloven en kun je de paddestoelen zien staan tussen de struiken. Hier leven de kabouters. Op één van de paddestoelen zit een kabouter te dromen.

 

Remus is een kleine kabouter. Kabouters zijn klein, maar Remus is nog kleiner. Hij is de kleinste kabouter uit zijn bos. Hij heeft ook een blauwe puntmuts in plaats van een rode puntmuts. Net zo blauw als het water uit de grote oceaan. Hij valt dus heel erg op tussen alle andere kabouters. Remus is nog jong voor een kabouter, pas zestig jaar. In mensenjaren is hij pas twaalf jaar, maar hij gedraagt zich al heel erg volwassen en mag van zijn ouders ook veel dingen doen. Remus kijkt altijd een beetje dromerig uit zijn ogen. Hij woont bij zijn ouders. Zij zijn heel vaak verhuist van bos naar bos en hebben dus nooit lang in hetzelfde bos gewoond. Dat komt omdat Remus zijn vader bouwer is. Hij bouwt nieuwe huizen van paddestoelen. Ook verbouwt hij bestaande paddestoelen. Als alles verbouwt is en erg geen nieuwe paddestoelen meer zijn moeten ze weer verhuizen. Zo gaat het bijna elk jaar. Doordat Remus zo vaak is verhuist voelt hij zich snel onrustig. Hij kan ook nooit lang op één plaats blijven, behalve als hij droomt. Vaak zit hij dan op het dak van hun paddestoel te dromen over verre reizen. Remus wil graag een heleboel van de wereld zien. Het is niet normaal voor een kabouter om verre reizen te maken, maar Remus is een beetje anders dan de andere kabouters.


Het is een mooie zonnige dag als Remus weer eens dromerig boven op de paddestoel zit. Hij zit daar al uren te dromen, maar nu weet hij het.
‘Ik ga reizen!' zegt hij hardop tegen zichzelf. ‘Reizen naar landen achter de grote oceaan. Reizen naar landen waar vreemde dieren leven. Reizen naar landen waar andere kabouters wonen die een andere taal spreken!' Hij is zo enthousiast dat hij het meteen aan zijn ouders wil vertellen. Hij glijdt van het dak af naar de wenteltrap en rent naar beneden. Zijn ouders zitten in de woonkamer als Remus binnen komt stormen.


‘Pa. Ma. Ik ga reizen!' Hij struikelde bijna over het kleed in de woonkamer.
‘Wat zeg je Remus?' zegt zijn vader geschrokken. ‘Droom je nog? Reizen is gevaarlijk jongen en niet bedoeld voor kabouters.'
‘Ja, ja, veel te gevaarlijk voor kabouters' zegt zijn moeder. Remus heeft hier al lang over nagedacht en is vastbesloten om zijn ouders te overtuigen. Hij moet twee dagen lang tegen zijn ouders praten. Uiteindelijk vinden zij het goed, maar alleen als hij héél voorzichtig doet. Remus kan zijn geluk bijna niet meer op. Nu moet hij nog al zijn spullen pakken die hij nodig heeft om te reizen.

 

Na twee weken is het dan zover. Vandaag gaat Remus op reis! Zijn ouders kijken wel een beetje droevig, want Remus gaat voor een lange tijd weg. Zijn moeder heeft nog speciale koekjes gemaakt voor onderweg. Koekjes waar je een heleboel energie van krijgt. Zijn vader heeft hem zijn 'alles-in- één-mes' gegeven. Met dit mes kan Remus alles doen. Er zit zelfs een vork in voor het eten. Hij is heel erg blij met deze cadeautjes. Nu moeten ze afscheid nemen. Heel even staan ze met elkaar te huilen. Remus geeft zijn ouders nog een laatste knuffel en draait zich om.

Daar gaat de kleine kabouter met de blauwe puntmuts. Op weg om de wereld te ontdekken. Hij draait zich nog éénmaal om en zwaait naar zijn ouders. Een traantje rolt over zijn wang. Niet van verdriet, maar van geluk.

Hij is begonnen om zijn dromen te leven.



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.


Reacties:

Hoi Gil, ik kan je eigenlijk alleen maar gelijk geven.
- de huisjes zijn logisch
- voltooid deelwoord is (voor mij) pijnlijk
- voor 'de krwakakrwa' smurf ik morgen even naar de bieb

bedankt voor de kritiek. ik moet toegeven dat ik inspiratie heb opgedaan uit jou tekeningen om iets in dit genre te schrijven.
Het is inderdaad maar een begin. Ik weet nog niet wat volgt.

Gr, Tomus

Geplaatst op: 2008-04-02 19:59:58 uur