Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Spanning/Thriller
Geplaatst:
28 maart 2008, om 00:00 uur
Bekeken:
925 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
484 [ download ]

Score: 3

(3 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"uitgelaten"


Elke avond is het weer raak.

Staat hij recht voor je te kwispelen en je met grote ogen aan te kijken. Slim ziet hij er niet uit doordat zijn tong buiten zijn stinkende bek hangt. Ooit heb ik eens gedacht dat het een goed idee was op een hond te nemen, maar niets was minder waar. Ze moeten veel te vaak piesen en schijten. Altijd als het je niet uitkomt. Het vreten wat ze willen is te duur en van die goedkope rotzooi van de buurtsuper raakt ie alleen maar aan de diarree. Ik klap mijn boek vlak voor zijn neus dichten om hem flink te laten schrikken en gooi het op tafel.
‘Shit!' vloek ik hardop. ‘Weer die boekenlegger vergeten'. Geïrriteerd loop ik naar de gang om mijn schoenen aan te trekken. Net als ik mij buk slingert hij zijn tong over mijn gezicht.
‘Rot op viezerik', grom ik terwijl ik hem een schop geef. Piepend druipt hij af naar de bijkeuken met zijn oren plat en zijn staart tussen de benen. Ik ben dit dagelijkse ritueel meer dan zat. Zeker sinds ik twee jaar geleden gescheiden ben en ik mijn vrouw niet meer die kutklusjes kan laten doen. Eindelijk heb ik mijn veters gestrikt en kom ik omhoog met een rood hoofd. Ik kijk met een donker gezicht naar buiten.
‘Fuck. Het regent. Dat kan er ook nog wel bij'
De gedachte komt ineens bij me op om hem misschien maar eens weg te brengen. Niet naar zo'n stinkasiel natuurlijk, dat kost vast weer geld. Nee, gewoon ouderwets naar het bos en opknopen. Kan ik er meteen naast gaan hangen. Ik trek mijn jas aan en pak de slipketting van de haak. In de bijkeuken zit ie te rillen dat mormel. Alsof ie het koud heeft. Ik pak hem in zijn nekvel en druk zijn kop door de ketting heen.
‘Zo jankerd, nu naar buiten en opschieten.'
Ik gooi de achterdeur open en duw hem naar buiten. Eenmaal buiten voelt die zeiknatte regen nog kouder aan. Ik ril. Het is pikkedonker. De verlichting is uitgevallen door een of andere stroomstoring.
‘Die luie ambtenaren kunnen ook niets goed laten gaan.' Mompel ik ontevreden. Ik zet mijn kraag hoog op en geef een hengst aan de slipketting. Met een ruk slaat die vast om zijn gekneusde nek. De open plek bij zijn hals laat een klodder pus achter op de ketting. Ik vind de herfstdagen maar niks. Nat, winderig, donker en koud. Zomers vind ik het ook al niet veel beter. Warm, broeierig en dat rotbeest stinkt dan nog meer dan ie nu doet. Hij stinkt eigenlijk het hele jaar door. Daarom wilde mijn vrouw dat schurfterige mormel niet mee nemen. Stom wijf. Gelukkig, voor hem,  loopt hij vanzelf de goede kant op. Anders had ie het wel gevoeld. Mijn vingers voelen al verkleumd aan door dat klote weer en mijn hart raakt steeds meer verkild.
‘Nou schijten, kreng'. Hij kijkt me angstig aan alsof ik een of andere beul ben. Ik geef nog maar eens een ruk aan de slipketting.
‘Opschieten!'
De verlichting langs het pad werkt nog steeds niet en ik kan bijna geen hand voor ogen zien. Plotseling begint dat mormel aan de riem te trekken en raak ik uit balans. Ik moet een paar passen op zij doen. Als ik eindelijk mijn evenwicht weer heb gevonden en met mijn linkerschoen in zo'n schijtdrol stap slaan de stoppen bij mij door.
‘Wel asociaal beest!' Ik pak met beide handen de riem vast en wil een ontiegelijke ruk geven, maar op dat moment klinkt achter mij: ‘Dat zou ik niet doen als ik jou was!'
Onmiskenbaar een bekende, kille vrouwenstem die vlak bij mijn oor fluisterde. Van schrik laat ik de riem los en voel mijn hart hoog in mijn keel tekeer gaan.
‘Wat...?'
Een hand zet zich in mijn rug en duwt mij de bosjes in. Ik glijd uit over een andere shitdrol en flikker zo de doornen struiken in.
‘Au, fuck, wat doe jij hier trut?' terwijl ik uit die stinkende struiken probeer te kruipen.
‘Ik kom hem uit zijn lijden verlossen'
Ik zag een fonkeling van zwart metaal vlak voor mij.
‘Goede reis naar de hel', zei ze cynisch.
Ik hoorde een korte klik.
Een alles omvattende bal van gloeiend wit licht explodeerde.
Zwart.
 
 
Een meisje loopt buiten over de stoep.

Ze is vandaag jarig en heeft na het ontbijt het cadeau gekregen van haar ouders waar ze al maanden om zeurt. Het hondje, net drie maanden oud, moet ze nu voor het eerst zelf uitlaten. Het snuffelt en kwispelt vrolijk. Alleen mag ze niet zover lopen van haar moeder. Van haar vader mag ze helemaal tot het fietspad komen wat achter door de bosjes slingert.
Het hondje ruikt wat en trekt aan de riem. Het meisje, nog helemaal in de wolken van haar cadeau, loopt onwetend achter hem aan.
Plotseling ziet ze wat hij ruikt. Ze laat de riem los en gilt.
Ze raakt in paniek en rent gillend naar huis schreeuwend om papa en mama.

 

Het hondje blijft kwispelend achter bij mij.

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.