Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Spanning/Thriller
Geplaatst:
13 maart 2008, om 21:16 uur
Bekeken:
987 keer
Aantal reacties:
1
Aantal downloads:
669 [ download ]

Score: 3

(3 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Gefluister"


 
"Voorzichtig!", riep Roger redelijk dwingend terwijl ze gezamenlijk het ingepakte lijkje uit de kuil tilden waar ook zijzelf instonden.
"Het mag nu niet meer fout gaan!".
Hij en Carolyn waren nu al twee weken bezig om het lijkje voorzichtig vrij te maken van alle stenen en zand die het bedekt hadden.
"Deze vondst zal waarschijnlijk het nieuws halen", zei ze. Niet vermoedend hoe waar dit was.
"Wel als we het heel houden", pufte Roger enigszins gestresst. Ze hadden lange dagen doorgebracht op hun knieën. Ploeterend met een schepje en een borsteltje in de brandende zon. Hun gezichten waren goed verkleurd en zelfs Roger had een licht bruine tint gekregen in zijn anders zo rossige gezicht. Het paste wel goed bij zijn haren in elk geval. Het graven duurde lang, omdat ze natuurlijk niets konden beschadigen met hun gereedschap. Het zweet prikte hem in zijn blauwe ogen en hij kon nog net voorkomen dat hij het lijkje losliet. Eindelijk legden ze haar voorzichtig neer naast de plaats waar ze zo lang rustig gelegen had. Als ze haar rust maar niet verstoord hadden dacht Roger.
Ze strekten allebei tegelijk hun stramme rug. Carolyn graaide naar haar zakdoek en trok hem met veel zand uit haar broekzak omhoog. Ze klopte het zand, zo goed en zo kwaad als dat ging, er van af en wreef met duim en wijsvinger over de geborduurde letters die de naam van haar moeder vormden. "Jammer dat je dit niet meer mag meemaken", mompelde ze en depte het zweet van haar voorhoofd.
"Heb je nog genoeg water?", vroeg Roger terwijl hij het zweet bij zijn ogen weg wreef en er zand voor in de plaats achter liet.
"Nog maar een halve fles lauw water", antwoordde Carolyn.
"Ik ga wel nieuwe flessen water halen bij de jeep. Ik heb ook niet genoeg meer voor de rest van de dag".
Hij draaide zich om en beende weg richting de jeep die een half uur lopen hier vandaan stond geparkeerd.
Langzaam stierf het geluid van zijn voetstappen weg tot er niet meer overbleef dan een zacht geruis.

Carolyn zuchtte diep en keek om haar heen. Ze hadden verschillende kuilen gegraven voordat ze op de juiste plaats begonnen waren met graven. Hun documenten waren niet helemaal nauwkeurig geweest, maar ze wisten toch de aanwijzingen te volgen en uiteindelijk haar graf blootgelegd. Het meisje had in de foetus houding op haar rug in het graf gelegen. Ze was in doeken gewikkeld en van haar lichaam was niet meer te zien behalve een stukje huid van haar rechteronderarm. Bijzonder was dat dit stukje huid goed geconserveerd was gebleven en zelfs na het vrijmaken met de borstel nog gaaf was.
Carolyn was gekleed in een kaki shirt met dito korte broek. Haar schoenen waren nieuw gekocht voor deze expeditie, maar daar was niet veel meer van te zien. Haar lange blonde haar had ze opgebonden en vast gezet met een bruine pin. Ze pakte de fles met lauw water, draaide de dop los en nam een flinke teug. Het was verstandig om veel te drinken met dit warme en droge weer. Anders kon je uitdrogen of hallucinaties krijgen. Ze ging op de rand van de kuil zitten en keek vermoeid voor zich uit. Zo lang had het meisje al in haar graf gelegen en na zoveel eeuwen werd ze dan toch gestoord door twee archeologen.
De zon was al aan het dalen, maar ze zouden nog wel een paar uur nodig hebben om alles te preparen voor de terugweg naar het museum.
Een windvlaag deed een pluk haar, wat los zat, bewegen. Ze hoorde nog alleen haar eigen ademhaling en.....
Haar nekharen gingen recht overeind staan en ze keek verschrikt achterom.
Niemand.
Natuurlijk niet. Ze had het zich alleen maar verbeeld. Dacht ze. Toch had ze een rare kriebel tussen haar schouderbladen, net alsof iemand haar van dichtbij gade sloeg. Roger kwam zo weer terug.
Ze was niet graag alleen en zeker niet op een opgraving. Niet dat ze bijgelovig was, maar het was gewoon niet prettig om alleen te zijn.
Een nieuwe windvlaag deed het zweet op haar voorhoofd iets sneller opdrogen en blies zachtjes langs haar oor.
Gefluister!.
Ze sprong verschrikt op en keek nogmaals om zich heen. Zo ver ze kon zien was er niemand aanwezig, wat haar gerust stelde, maar ook angst inboezemde.
Iemand had in haar oor gefluisterd! Dat dacht ze.
Haar ademhaling was versneld en werd steeds luider. Haar hart klopte sneller en zwaarder en dreigde het geluid van haar longen te overstemmen.
Weer een windvlaag en ze stond direct al gespannen. Ze zweette nu niet alleen meer van de warmte.
Gefluister!
Haar hart miste een slag en ze haalde wat schokkend adem. Het was onmiskenbaar gefluister en ze had het gevoel dat ze het kon verstaan. Ze sprong uit de kuil en keek in de richting waarin Roger was vertrokken. Waar bleef hij toch?  Die paar minuten die voorbij waren gegaan leken wel een half uur.
"Wraak!...".
Ze verstijfde.
Dit maal had ze het verstaan.
Met de rug van haar hand veegde ze het slijm van haar lippen en opende de fles water. Ze goot het restant water in haar droge keel en gooide de fles op de grond.
"Roger komt zo terug", sprak ze haar zelf moed in en begon te ijsberen langs de kuil. Ze draaide zich om.
"Wraak!!...".
Haar gezicht verstarde, maar ze probeerde het gefluister te negeren. Wat al bijna onmogelijk was.
"Het is niet echt", riep ze luid tegen haar zelf en ging door met ijsberen.
"WRAAK!!!".
Angstig keek ze om zich heen.
"Ga weg", schreeuwde ze vol van angst. Steeds meer gefluister drong zich naar voren vanuit de achtergrond. Ze drukte haar handen tegen haar oren en probeerde het steeds luider wordende gefluister weg te schreeuwen.
"Ga weg. Ga weg."
"WRAAK!!!", was het enige wat weerklonk.
De fluistering bleef en leek alsmaar dwingender te worden.
De druk op haar trommelvliezen begon toe te nemen terwijl ze haar handen nog steviger op haar oren drukte. Ze keek met grote verschrikte ogen om zich heen.
"Waar blijft Roger?", snikte ze.
Het gefluister was nu oorverdovend geworden. Haar pijngrens was bereikt. Ze gilde het uit van ongekende angst en van immense pijn.
Ze had niet meer in de gaten dat zich straaltjes bloed een weg zochten uit haar oren. Langzaam drupte het bloed langs haar handen in het zand en verklonterde. Ze kon de pijn nu niet meer verdragen en zakte door haar knieën in het rulle zand.
Ze gilde het nog harder uit van de pijn.
De druk op haar ogen begon toe te nemen alsof haar pupillen naar buiten geduwd werden. Ze had het gevoel dat haar ogen bijna uit haar kassen sprongen terwijl haar blik wazig begon te worden.
Ze viel zijwaarts met haar hoofd op de bodem van de kuil. Haar ogen stonden wagenwijd open en waren vervuld met doodsangst.
Achter haar pupillen kleurde haar oogbollen rood en haar zicht vertroebelde totdat er niets anders overbleef dan duisternis.
"WRAAK!", galmde het nog éénmaal door haar hoofd.

Haar bewustzijn vertrok samen met het gefluister en haar lichaam bleef achter op de plaats waar het lijkje eeuwen lang had gelegen.


Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.


Reacties:

Dank je Leander voor je reactie.
Het is prettig om onderbouwde kritiek te krijgen op het geschrevene. Ik ben net begonnen om mijn literaire kant te ontdekken dus tips zijn altijd welkom.

Geplaatst op: 2008-03-16 18:30:51 uur