Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
14 februari 2021, om 12:41 uur
Bekeken:
266 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
16 [ download ]

Score: 1

(1 stem)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"CONRADIN"


Conradin zou o.a. een hoofdpersoon zijn uit een roman die niet bestaat en er dus nooit is als je naar hem vraagt. Conradin zou ook de naam worden van mijn volgend luchtkasteel toen ik wederom een poging ondernam om de neergaande spiraal te doorbreken.

 

Inmiddels waren na veel tegenslagen dan eindelijk mijn verhuisperikelen afgerond en had ik na stiekem uit het leven te zijn geslopen van mijn reddende engel een zelfstandige woonruimte gevonden aan de Laan van Meerdervoort. Ik hoopte nu eindelijk weer de rust te vinden om mijn leven op orde te krijgen en de inspiratie te verzamelen voor toekomstplannen. Maar ja ! Je kan plannen wat je wilt. Je hebt blijkbaar niets te plannen want plotseling out of the blue stond die lelijke kabouter weer voor mijn neus. Midden op de Laan van Meerdervoort zo tussen het voortrazende verkeer sprak hij mij aan en begon hij te ratelen van hoe het nu met mij ging want ik zag er een beetje geschrokken uit  !

 

We moesten nodig weer eens praten ! Vergeet België. Vergeet het Magazine. Dat beetje verloren geld. Er is nog zoveel te doen en ik laat mij toch niet gek maken door een beetje tegenslag ? Och dat gedoe met die auto... Die is zo terugverdient. De volgende is een Jaguar of een Bentley, voor minder doen we het niet ! HAHAHA ! Gedurende zijn betoog stond hij te springen en te gebaren als een patiënt uit een inrichting en toch zou hij, het fantoom - de man die niet bestaat de architect worden van mijn volgend luchtkasteel. Nu, na zoveel jaren is het nog steeds moeilijk uit te leggen hoe het in hemelsnaam mogelijk was dat ik niet in staat bleek te zijn dit onaardse wezen te ontwijken. Hier waren krachten overmachtig waar ik geen verweer tegen had en raakte ik opnieuw in de ban van deze entiteit die puur en puur verrot was en uit een andere dementie leek te komen.

 

Deze man heette dus Brian Gilroy een Nederlands sprekende Schot met het uiterlijk van Woody Allan. Hij was de aangenomen zoon van een Amsterdams jurist en oud verzetsstrijder met een uitstekende reputatie die vanuit een Amsterdams grachtenpand de belangen behartigde van Joodse mensen met een verleden uit het Nazi tijdperk. Zeer respectabel allemaal maar ook deze man was blijkbaar niet in staat om dit sujet op het rechte pad te houden.

 

Ondanks alle alarmbellen die afgingen heb ik mij opnieuw laten verblinden door de fantastische voorstelling van zaken waarbij hij mij uiteindelijk overhaalde om tenminste mee te denken over de mogelijkheden die er ook voor mij zouden zijn. Om nu niet weer alleen met de risico's te moeten dealen en de eventuele shit heb ik hem voorgesteld aan mijn nieuwe vrienden die dus kantoor hielden in een statig en luxueus pand aan het Lange Voorhout waar ik mijn inboedel had ondergebracht. Deze vrienden waren Paul S. een zogenaamd Private Banker en Paardenman en Hans Le Cl. een jonge zakenman die er prat op ging ex Marinier en Reserve Kapitein te zijn. Vlotte jongens die ik al langere tijd vaag kende vanuit de Denneweg cultuur, Haagsche Paardendagen, Oranjefeesten en het Liberale Kroegleven. In die dagen struinde ook de niet geheel onbekende Joris D. de kroegen af en waren het niet alleen de homo-boys die onverwachts bij de ballen werden gegrepen als onze Joris ze weer eens ladderzat zag vliegen op late stapavonden.Volgens de homobys was deze Joris heel errug. Hoe errug, dat wisten wij toen nog niet ! De vader van Paul S. behoorde ooit tot de knokploeg van Benno zur Lippe en zag er op zijn oude dag nog steeds uit als een ordinaire straatvechter waar je geen mot mee moest krijgen en was de eigenaar van het pand op het Voorhout. Hoe de proleet aan de poen is gekomen vertelt het verhaal niet maar het een en ander laat zich raden. In ieder geval voelde ik mij nu voldoende gesteund om zonder al te veel risico de volgende stap te ondernemen en stelde Brian voor aan dit illustere gezelschap waarvan ik tenminste de indruk had dat de leden niet met zich zouden laten sollen.

 

Bij het gesprek dat volgde voerde Brian het woord en deed een relaas met een flair en overtuiging waar iedereen van onder de indruk was. Hij had op iedere vraag een sluitend antwoord, strooide met namen van relaties en referenties die hij zo uit de hoge hoed toverde en waaraan niemand twijfelde. Het resultaat was dat wij per direct aan de slag konden gaan. Waarmee was nog niet helemaal duidelijk en het kon mij eigenlijk niet zo veel schelen. Zolang het maar geld zou opleveren en legaal zou zijn. Uiteindelijk zou het een handelsfirma worden in de sfeer van de paralelle handel cq partijenhandel...

 

De naam van de Firma werd dus: CONRADIN met als General Manager & Oprichter Brian Gilroy met kantoren in: The Netherlands. United Kingdom en Lichtenstein. Dat stond tenminste op onze vers gedrukte kaartjes. Niemand vroeg iets en iedereen vond het geweldig. Dat mijn naam nergens op voortkwam vond ik voorlopig niet zo erg en dat was maar goed ook zou later blijken.

 

Vanaf dag één kwam hij aanzetten met de meest kleurrijke figuren die werkelijk van alles en nog wat te koop aanboden waardoor het leek alsof hij inderdaad belangrijke connecties had en de handel zo kon beginnen. De aangeboden handelswaar bestond onder anderen uit: Partijen Franse merkparfum maar ook geraffineerde namaak. Beluga Kaviaar aangeboden door Iraniers, Russen etc. Containerloads Blue Jeans / Parkerpennen / Videobanden / Rolexen Made in Cina. Goud / Diamant / Zilver/ Hardhout etc. Babyvoeding was waanzinnig in trek bij Chinezen die dit wilden kopen als potentieverhogend middel en er idiote prijzen voor over hadden. Daarbij waren het de oorlog voerende landen uit het Middenoosten die bleven vragen om containerloads Halal geslachte Kip / Autobanden en nog veel meer dat ik ook nu nog niet kan noemen.

 

Op een gegeven moment stond er een palet Franse Kaas voor de deur die er die hete zomer een week lang heeft gestaan en een eigen leven begon te leiden. De lucht was op een gegeven moment niet meer te harden en ondanks dat in het begin niemand er wat van zei heb ik de hele zooi uit voorzorg maar in de dichts bijzijnde container gedonderd. De betreffende aannemer en eigenaar van de container heeft nog overal aangebeld om te vragen wie dit geflikt had want het hele Voorhout stonk nu naar de inmiddels bedorven Franse Kaas en hij had na klachten een stevige prent aan zijn broek gekregen.

 

Ondertussen liep iedereen in en uit met Dollartekens in de koortsige ogen en stond de Fax continue te ratelen met aanbiedingen en aanvragen van all over the world ! Plotseling moest ik mee naar Danen Shipyards om te praten over een levering van patrouilleboten voor Zuid Afrika. Uit mijn Nijgh Reclametijd kende ik het bedrijf en had ik notabene een omvangrijke catalogus geproduceerd als onderdeel van Rijn Schelde Verolme. Dus enigszins gespannen vroeg ik mij af wat wij daar gingen doen daar ik een goede relatie niet op het spel wilde zetten. Toen ik daar een opmerking over maakte, noemde Brian mij een knulletje dat nog veel moest leren van het internationale zakendoen. Ik laat mij inmiddels knulletje noemen door een bijziend mannetje van drie turven hoog met een lullig brilletje en het uiterlijk van Woody Allan ! Maar iedereen had geld geroken en vond het geweldig en wie was ik in het hele verhaal ?  Bij Danen begon het gesprek aanvankelijk goed totdat Brian begon over de bewapening van het schip en of de Zweedse 20 mm Oerlikon kanonnen bij de prijs waren inbegrepen ? Ik zie nog de gezichten aan de andere kant van de tafel. Zelfs ik wist dat gezien een internationaal wapenembargo er geen wapens aan Zuid Afrika geleverd mochten worden. We stonden vervolgens snel buiten en van het hele geval nooit meer iets gehoord. Toen dat vaker begon voor te komen begon ik mij toch echt zorgen te maken. Maar Brian wist er altijd een handige slinger aan te geven en wist mij er iedere keer weer van te overtuigen dat het grote geld nu echt voor het oprapen lag. Rome was toch ook niet binnen een dag gebouwd etc...

 

Een van mijn paardenvrienden en Polospeler deed goede zaken in Afrika met zijn goedlopende en exclusieve reisbureau HOT. Deze jongen L. Ludolph genaamd was ook direct onder de indruk met het gevolg dat Brian al na het eerste gesprek met het volgende idee op de proppen kwam. Na een heel verhaal over de ontwikkelingen in vooral Zuid Afrika waarbij hij zich plotseling voordeed als goed geinformeerde Afrika deskundige, stelde hij voor een luchtlijn  te openen tussen het Koninkrijk Lesotho en Nederland. Zijn motivatie was dat gezien de politieke ontwikkeling de luchtlijn wel eens een belangrijke vluchtroute zou kunnen worden. En wel voor mensen die geld, goud dan wel diamanten via Lesotho naar Europa wilde sluizen. Alweer vond iedereen het geweldig en hoe we er toch steeds maar weer en iedere keer opkwamen. Dat ook dit verhaal een hoog James Bond gehalte had, leek op nieuw niemand te alarmeren...

 

Nu moesten er stappen ondernomen worden en moest ik initiatief tonen want ik moest nodig een bijdrage gaan leveren aan het succes en niet alleen maar met bezwaren komen want daar was niemand blijkbaar in geinteresseerd. Wie zou bijvoorbeeld de vliegtuigen gaan verzorgen en ik bedacht dat Richard Branson van Virgin Airlines wel eens de juiste man kon zijn. Dus Richard gebeld en die wilde wel praten nadat hij welwillend de plannen had aangehoord. Bij de eerstvolgende gelegenheid kwam hij naar Den Haag om kennis te maken met onze Club waartoe nu ook onze Afrika Reisagent behoorde en ik al met al nu het gevoel had dat hier iets heel moois aan het ontspruiten was en een zeer reële kans had. 

 

Dat Richard later ook genoemd zou worden in het Jeffrey Epstein / Lolita Express verhaal lag nog in het verre verschiet waarbij Richard een uiterst aimabele man leek waarbij zoiets in de verste verte niet te bevroeden was...

 

Daar Mr. Gilroy zelf de Tax Free Shops op het vliegveld van Lesotho wilde opzetten moesten die natuurlijk bevoorraad worden. Wij naar Parijs voor de inkoop van Parfum en alle andere hoognodige luxe goederen. De vliegtickets en de Hotelaccomodatie moest ik maar even voorschieten. Inmiddels had ik ook de borgsom van het Lange Voorhout, twee maanden huur, fax, telefoon, lunches, borrels bijkomende kantoorkosten tot aan de kapper en een nieuwe bril voor Brian voorgeschoten. Want hij kon steeds zogenaamd even niet bij zijn geld vanwege een affaire met de bank waar ik toch niets van zou begrijpen. Ook moest ik vooral niet blijven zeuren want ook ik zou rijkelijk beloond worden voor mijn bijdrage aan het succes en als ik hem niet vertrouwde dan moest ik maar ophoepelen. Meneer voelde zich nu blijkbaar in een zodanige positie dat hij zich die houding kon permiteren. Daarvan heb ik natuurlijk wel notitie gemaakt want helemaal achterlijk ben ik en was ik nou ook weer niet. 

 

In Parijs werden wij als vorsten ontvangen door alle grote Parfumhuizen en leveranciers en fabrikanten van hoogwaardige luxe goederen waarmee ik vooraf keurig afspraken had gemaakt. Aanvankelijk deed ik het woord want ik sprak tenslotte Frans en had mij inmiddels de functie van secretaris toebedeeld die mij zeer goed leek te passen in deze context. Voor tonnen werden contracten opgemaakt die Brian altijd met veel bombarie tekende want hij moest keer op keer triompfantelijk  laten zien dat hij absoluut de baas was. Ook mijn beschermengel keek toe en gaf mij regelmatig een knipoog waardoor de zaken liepen zoals het ging en ik er voorlopig vrede mee had. 

 

Vervolgens werden er afspraken gemaakt voor een ontvangst met de ambassadeur van Lesotho die in Brussel zetelde. Wij zouden van de ontvangst een hele dag maken met een Lunch in Sauer, besprekingen op Kantoor Voorhout en vervolgens borrel en diner in Hotel des Indes. In mijn rol als secretaris organiseeerde ik die dag en begon er al aardig plezier in te krijgen. Brian tekende weer gretig alles dat met geld te maken had en ik stond er weer bij en keek er naar. De Ambassadeur kwam aanzetten als een soort Afrikaanse onderkoning met een gevolg van ca. vijftien lieden van onduidelijk allooi maar blijkbaar nodig ter ondersteuning van zijn entourage van belangrijkheid zoals ik dat al had meegemaakt bij de inouguratie van de tweede man van mijn moeder als Consul van Liberia. Lieden die zo uit de Bananenboom waren gevallen en die nog geen mes en vork konden vasthouden. Voor de gelegenheid had Brian een Rolls Royce gehuurd naar later bleek in de kleuren bruin en geel. Een piepend en knarsend antiek voertuig dat door de omstanders Vla Flip werd genoemd waarbij wij de hemel mochten prijzen dat het kreng uberhaupt niet in in elkaar gestort is gedurende de meerdere ritten van Schiphol naar Den Haag gezien het grote aantal gasten. Al met al begon gaandeweg de dag toch een beetje op een klucht te lijken en de rekening van de hele exercitie was achteraf astronomisch. Een van de oorzaken was dat Brian die voor een Vis Menu had getekend op het laatste moment de hele boel had omgegooid en eiste dat er vlees op tafel zouden komen met het gevolg dat op het laatste moment nog iemand op pad werd gestuurd om Tournedo's in te slaan bij de slager om de hoek. De Maître d' Hotel van des Indes die helemaal over de rooie was heeft nog geprobeerd mij te doden met zijn blikken toen hij zag dat ik als ex weekend bartender ook aanzat bij het diner. De man snapte er werkelijk niets meer van en dacht gruwelijk in de maling te zijn genomen heb ik achteraf nog vernomen.

 

Voor de rest van de genodigden en niet genodigden wist niemand precies waar het over ging. Veel geblaat weinig wol zoals dat gaat in Haagse Kringen. Zelfs een haastig opgetrommelde hoge ambtenaar van luchtvaartzaken om het geheel een beetje status te geven, heeft gezellig een borrel gedronken en een vorkje meegeprikt. Wie uiteindelijk de rekening heeft betaald, weet ik niet. In iedergeval heeft Brian de bui uiteindelijk zien hangen en is hij vermoedelijk na het terugvinden van zijn medicijnen wederom met de Noorderzon vertrokken mij achterlatend als de pispaal die het een en ander mocht oplossen.

 

Nu had ik zorgvuldig nergens voor getekend maar mijn reputatie of wat daar nog van over was, kon ik nu helemaal vergeten. De kosten van het Voorhout heb ik volledig moeten betalen daar ik anders mijn inboedel kwijt zou zijn en ook mijn Alfa kon ik verliezen als ik niet over de brug zou komen. Smulders senior heeft mij nog bedreigd en bleek de proleet waarvoor ik hem altijd gehouden had. Door te bluffen en hem een koekie van eigen deeg te beloven heb ik de schade kunnen beperken en ben er nog zeer genadig vanaf gekomen.

 

Maar je raakt het nooit meer kwijt. Het blijft in je kop zitten en zeker met mijn karakter blijf je herkouwen en zoeken naar het hoe en waarom. Ook kom je steeds weer mensen tegen die je herinneren aan je stuntwerk en zich afvragen of je wel lekker in je vel zit. Een goede vriend zei ooit tegen mij dat ik werkelijk alles had om succes te hebben maar dat mijn energie ongestruktureerd was waardoor chaos te vaak het resultaat was van overhaast handelen om mijn kwetsbaarheid maar niet te hoeven tonen. Ik moest en zou bewijzen dat ik het kon. Nog steeds !

 

Zo ook kon ik Brian niet vergeten... Het stuk ongeluk die het notabene twee keer gelukt was om mij te naaien maar waar ik hem alle kans voor gegeven heb. Het miezerige gestoorde stuk vreten waar ik nog tenminste een fortuin van tegoed had. Ik zou hem toch niet zomaar laten lopen ?  En zo ging ik op zoek ! Bellen en nog eens bellen en kwam ik mensen tegen die net als ik voor onvoorstelbare bedragen getild waren en waarvan hele bedrijven ten gronde waren gericht. Zelfs Interpoll was op zoek naar hem en stond dit sujet genoteerd als meester oplichter en gevaarlijk ! Brian Gilroy... Een zwaar gestoorde listige leugenaar en oplichter die in de huid kroop van fictieve romanfiguren. Van daar de naam Conradin / De man die niet bestond...

 

Na dat ik voor de zoveelste keer was verhuisd en nu serieus bezig was om van de alcohol af te komen, ging ik regelmatig fietsen. Inmiddels fietste ik op mijn mountainbike met redelijk gemak naar Katwijk/  Noordwijk / Haarlem en begon mij weer een beetje mens te voelen. Op de terugweg naar huis reed ik altijd langs de Renbaan Duindigt om een beetje paardenlucht op te snuiven daar dit nu eenmaal iets is wat ik ook nodig bleef hebben. De Wassenaarse Poloclub had nu ook vaste voet op Duindigt gezet en ik ging graag naar de wedstrijden al was het maar alleen om mijn gezicht te laten zien en de directie van Duindigt op de kast te jagen. 

 

Op een van mijn fietstochtjes in het voorjaar zie ik op de hoogte van Duindigt een groep ruiters aankomen en zag dat het de Polo Club was die na de winter de paardjes weer op conditie trainden voor het aankomende seizoen. Vaker hoopte ik dat de Polo mensen waarvan ik de meeste kende mij nog eens zouden uitnodigen voor een buitenrit. Maar ja ! Ook voor deze club van veelal juristen, tandartsen maar ook vage rijke jongens was ik toch een beetje een buitenbeentje waarvan de meesten mijn avonturen kenden en niet wisten wat zij met mij aanmoesten. Toen ik dichterbij kwam zag ik ook Louis Ludolph de Reisagent Zuidafrika die inmiddels zijn bureau verkocht had en min of meer rentenierde.

 

Maar wie was dat kleine grijze mannetje dat naast hem reed ? Ik dacht dat ik gek werd, droomde en niet goed zag !? Het was godverdegodver Brian die doodleuk met het stelletje kakkers uit rijden was alsof hij er gewoon bijhoorde. Toen ik na een korte blackout weer bij zinnen kwam draaide ik als door een wesp gestoken rechtsomkeerts en snelde met een rood waas voor mijn ogen achter de groep aan die net het stallenterrein opdraaide toen ik  aan kwam stuiven. Daar griste ik een tweetands hooivork uit de handen van een heftig geschrokken Argentijns stalmeisje en storm op Brian af om hem aan mijn vork te rijgen. Brian ziet mij aankomen, kan nog net zijn pas afgenomen zadel neersmijten en in de hooiberg vluchten. Als de door mij naggeworpen hooivork hem geraakt zou hebben... Vult U de rest zelf maar in. Buiten het zicht van de omstanders heb ik hem nog een paar loeiers verkocht en hooi laten vreten en mag ik blij zijn dat niemand aangifte heeft gedaan want dat had ik er niet bij kunnen hebben. Toch heb ik natuurlijk heel wat moeten uitleggen maar naar later bleek heb ik onbewust de Polo Club voor een ramp behoed. Brian zou namelijk via een transportbedrijf waar hij zich binnen had gewurmd het transport regelen voor de hele Polostal voor een toernooi in Frankrijk. Het transportbdrijf was door toedoen van Brian al bijna failliet en de Polopaardjes zouden door in beslagname nooit teruggekomen zijn.

 

Louis die verantwoordelijk was voor het hernieuwde contact met Brian heeft uitvoerig zijn excuses gemaakt toen het wel is waar een beetje laat tot hem doordrong wat voor een gevaar hij had aangehaald. Hij bood mij zelfs een buitenrit aan en wel op het bonte Polopaard dat als scheidsrechterpaard werd gebruikt bij de wedstrijden. Even een ritje door de duinen waarna ik een week niet kon lopen.

 

Louis wilde ik aanvankelijk wel te vriend houden daar hij kontakt had met Harry van Andel die weer een jeugd en buurvriendje van mij was en inmiddels multimiljonair. In mijn jeugd een beetje saaie buitenstaander en dominees zoon die nog met mijn zus verkering heeft gezocht en verder alleen maar studeerde en zich vaak verbaasde dat ik op paardrijles zat. Op oudere leeftijd is hij wel gaan paardrijden en zelfs gaan polospelen. Niet al te best overigens maar Louis zou het hem leren. Zo zie ik Harry nog voorbij zoeven op een prachtige en uiterst fitte en dure Polopony. Harry wilde rechtdoor maar de pony linksaf. Ik zie Harry nog een moment zich wanhopig vastklampend aan de zijflank van de pony hangen tot dat hij er roemloos van  af lazerde. Harry is op 63 jarige leeftijd weggenomen. Door wie stond er niet bij. Google maar eens: Harry van Andel (Bijnaam: Harry Handel) Chipshol / Eddy de Kroes / De Liegende Rechter / Micha Kat / Familie Poot etc. Of ik hem ooit voor mijn zaakjes had kunnen interesseren valt natuurlijk zwaar te betwijfelen.

 

Wie er nog springlevend was in die tijd was Dicky P. beter bekend als Tricky Dicky. Die kwam je in die tijd overal tegen en had al meerdere keren aan mij gevraagd of ik zaken met hem wilde doen. Zijn stamkroeg in Den Haag was de Scorer en later Café Luden. Een vlotte reclamejongen in de sfeer van Donald Schothorst. Fantast / Oplichter en Leugenaar ! Verder ooit een voetballertje met mogelijkheden die ooit furore heeft gemaakt bij HVV/ Den Haag en die ook via meerdere Amsterdamse en Rotterdamse Reclamebureaux voor zich zelf was begonnen. Alleen deze jongen zat zo diep met zijn neus in de Coke dat Donald en Brian klein bier waren vergeleken met wat deze jongen allemaal heeft uitgespookt. Toch nog een gesprek gehad met Dicky die apetrots zijn bureau liet zien met voor mij een volledig ingerichte directiekamer en een Petrolblue Jaguar voor de deur en een respectabel bedrag vooraf als ik op zijn voorstel in zou gaan. Ook liep zijn nieuwe vriendin in en uit en dat bleek tot mijn verbazing Joke Bruijs die op haar eigen wijze inhoud probeerde te geven aan een interessant sexleven waarin Dickyboy blijkbaar een rol mocht spelen. Bij het tweede gesprek was de directie kamer leeggehaald en ook the Jack was vedwenen. Nooit betaald en weer opgehaald ! Gerard Cox heeft nog een liedje over Dicky geschreven: Die Laaielichter / YouTube. Over al die onbetaalde rekeningen en voor mij leek het voorlopig einde oefening...

 

Na mijn eigen avonturen had ik een Managementfunctie Ad Interum aangeboden gekregen bij  Bridge Actiemarketing in Amsterdam. Leuk bureau met mogelijkheden die naadloos aansloten bij mijn ambitie om toch maar weer gewoon reclamejongen te worden en mocht ik mijn klamme handjes dichtkrijpen bij deze kans die ik onder geen voorwaarde wilde verknallen. Dit bureau had een klantenbestand van wereldformaat en betaalde ook meer dan gemiddeld tot mijn grote vreugde. Toen het kontrakt afliep hoopte ik ook op een probleemloze verlenging en mogelijk een vast contract daar ik naar behoren funtioneerde en de directie meer dan tevreden over mij was. Zo tevreden dat ik aan een nieuwe client voorgesteld zou worden waarvoor een nieuwe BV zou worden opgericht omdat de aard van het werk een beetje buiten de bureau sfeer zou liggen. Het zou een Internationaal Magazine betreffen en ik kon niet wachten en was aanvankelijk verdoofd door dit ongelovelijke bericht. Zou het dan toch ?!

 

Nee ! Het was niets ! Het was de Nederlandse Penthouse met zoals Kees van Kooten het ooit zei: Alleen maar papieren joekels zoals in de Panorama en niet te geloven Joke Bruijs als Penthouse Pet ! Jokutje, reuze lollig mens maar niet in een blootblad. Dicky deed ook moeilijk alsof het mijn keus was. Ik heb braaf mijn contract uitgezeten en verder weinig spannnends te melden.

 

Als iemand nog iets spannends over Dicky wil lezen dan moet die maar eens in de archieven van de Quote kijken. Je weet niet wat je leest !

 

Paul S. is altijd een zuinige jongen gebleven. Als hij al eens een drankje weggaf in de kroeg riep hij altijd panniekerig dat het alleen een biertje mocht zijn. Speciaal tegen mij daar hij wist dat ik wat anders  dronk ! Wonderlijk genoeg heeft hij onlangs het Hans & grietje Huisje gekocht aan de Buurtweg in Wassenaar en er een miljoen voor neergeteld ! Je moet toch wat ?!


 

 

 


 

 

 



 

 

 

 


 


 


 

 

 




Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.