Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
31 december 2020, om 13:08 uur
Bekeken:
47 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Beeldende kunstenaars zijn geen polemisten"


AUTEURS VOEREN POLEMIEK. BEELDENDE KUNSTENAARS NIET!

 

Beeldende kunstenaars zijn geen polemisten omdat het beeldend kunstenaarsplantsoen bevolkt wordt  door schijterds en meelopers, genegen te buigen voor de overheid mits het subsidie oplevert.

Zij passen wel op een eigen mening te ventileren, want dat kan centjes of een opdrachtje schelen.

Zoals de oplettende lezer al lang weet ben ik niet bereid gebukt door andermans poorten te gaan en heb altijd geweigerd aan de subsidie tiet  van de overheid te zuigen zoals die tienduizenden artistieke biggetjes in Nederland.

Op het moment dat de contraprestatie (BKR) uit de hand liep doordat meeer dan 4000 (!) deelnemers zich geroepen voelden om  beroepskunstenaar te spelen schafte de overheid in 1986 de regeling af.

De uitgeklede versie van de contraprestatie, de zogenaamde WIK, die kunstenaars de schandalige fooi uitdeeelde werd bevolkt door 20000 deelnemers die zich tooide met het veel belovende etiket beeldend kunstenaar.

Nederlandse beeldende kunstenaars zijn voor 99,9 % slijmjurken, imitatiejongens, politiek correcte conformisten, jatmozen, epigongn, imitatieboys, bereid om een zesbaans snelweg van hier tot Schiphol schoon te likken als zij maar naar de gunst van de subsidieverlener, galeriehouder, kunstkoper of museum directeur kunnen dingen.

Een mentaliteit die niet op roept tot enige polemiek of persoonlijke stellingname.

Vooral de hippe boys met een digitaal cameraatje of video camera om de ongewassen artistiekerige nek menen instant kunst te maken door op de sluiterknop van een Samsung cameraatje te drukken. Zij zijn voornamelijk in slaap gewiegde zuigelingen die in de wieg liggen te kraaien in een wolk van roze baby talk.

 

Mei 1967  keerde ik na tien jaar Heemstede zonder een cent terug in Amsterdam. Ik ontmoette de auteurs Wim Ibo, de weinig succesvolle Martin Hartkamp, de gefrustreerde Henk Romijn Meijer en de megalomaan Heere Heeresma.

De laatste drie vertoonden het bekende opgeblazen Ego syndroom zoals algemeen gangbaar in schrij versland. Gedrag dat ik al langer kende uit de kringen van de beeldende kunstenaars in Haarlem, Heemste de en Amsterdam.

De uitgever Polak bood aan een poster van mijn werk uit te brengen; een aanbod dat hij in 1967 een maand later zonder enige motivering weer in trok. Ik was in die jaren zo timide dat ik niet eens om een verklaring vroeg.

Ik besloot me vanaf deze ervaringen niet meer met schrijvers bezig te houden en met enige reserve het con tact met de hoofdstedelijke kunstschilders slechts incidenteel te onderhouden.

In 1976 sprak ik de Amsterdamse copywriter/dichter Fred Portegies-Zwart, die mij in gezelschap van een aantal kennissen toe voegde na een plezierige, doch felle woordenwisseling: “die jongen (Fred van der Wal) heeft een rondom zich heen schietende torpedojager in zijn bek!” November 1985 nodigde Stijntje,  echtgenote van Fred Portegies-Zwart, mij uit om bij hen te eten toen ik een expositie van mijn werk in Amsterdam had. Ik heb de uitnodiging niet gehonoreerd.

 

In het 1032 paginas dikke boek van  Paul Frentrop “Tegen het idealisme, Een biografie van Pierre Vink en”, waarschuwt de uitgever  Geert van Oorschot  Pierre Vinken vlak voor de verschijning van Tirade september 1956 ten aanzien van het wederzijdse wantrouwen tussen schrijvers en schilders binnen de redactie van Tirade , dat;

 

“De schilders die grote activiteit betonen en veel aardige denkbeelden hebben gehad, niet het idee moet worden gegeven, dat wij ze er systematisch  buiten willen houden. Deze schilders- ik ken dit soort vrij goed- zijn daar zeer gevoelig voor. Zij staan tegenover ons nu nog ambivalent (zoals wij dat ook tegen over hen doen). Bedenk dat!”

 

Deze raad betrof het redactionele beleid van Tirade, maar niet alleen in deze redactie was een controverse tussen schrijvers en schilders. Rob van Nieuwenhuys moest voor komen dat er conflicten tussen de schrijvers en schilders binnen Tirade zouden op treden met fatale gevolgen voor het voortbestaan van het blad.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.