Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
28 december 2020, om 13:13 uur
Bekeken:
82 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
15 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Mijn familie heeft mij in niets gesteund "


Een dag of drie lang in zijn gezelschap en wij vermoeden dat in hem een min of meer begaafde kome diant van het slappe koord schuil gaat, die wij niet geheel en al serieus kunnen nemen. De diepere gronden voor zijn stilzwijgen ligt elders, maar niet in Bobbejaanland. Hij zegt in een serieus ogenblik als wij ‘s avonds laat in de tuin zitten en naar de sterren hemel kijken, na een onbewolkte warme zomerdag: ” Ik ben door mijn opvoeders zonder een cent mei 1967 het huis uit gezet omdat ik militaire dienst weigerde en kunstschilder wilde worden.

Mijn familie heeft mij in niets gesteund en zelfs bestreden met een fanatisme waar een orthodoxe SGP-er jaloers op kan zijn. De eerste drie jaar van mijn kunstenaarsschap was het roeien met de riemen die ik had en dat die niet langer waren dan een paar gebroken pollepels, soit, daar wil ik het liever maar niet over heb ben. Ik heb het ze vergeven als gristenmens, voila, want het waren een zame, verwarde, paranoiede warhoofden, rond dobberend in een rijk, doch troosteloos bestaan in een enorme villa te Heemstede, het foren zendorp waar Ischa Meijer ook woonde. Nimmer lichtte een helder, magisch moment aan het wazige fir mament hunner bestaantje op..en wie ben ik dan om de eerste steen te gooien. Ja, toch? Ik heb ze toen negen jaar niet gezien voordat ze tot inkeer kwamen en zoals ik al zei; nooit is er ook maar een verwijt over mijn lippen gekomen. Wat zegt U daar nou weer van? Had U niet gedacht, hee? “

 

“Door ieders bestaan loopt een rode draad. Het is de kunst die rode draad te ontdekken. Een thema voor het leven. Mijn themas zijn Uitredding, verlossing, dood en eeuwigheid, maar ook het spel in al zijn vormen. De Homo Ludens dus, want het gaat er om dat je wat plezier uit het leven perst. Kort samen gevat; het hele bestaan omvat dat dus zo’n beetje. Veel van wat ik mij gewenst heb is al lang vervuld. Ik heb bereikt, wat ik bereikt heb. Je moet je eigen bestaan smoel geven. En vooral niet je talenten begraven. En verder is het aan de Noordzee gegeven om eindeloos door te gaan met het klotsen der rollende golven die het Zandvoortse strand en de duinenrij kapot beuken. Moet ik dan maar tot in alle eeuwigheid doorgaan? Voor wie, voor wat, voor waar? Moeten wij dan maar blijven doorsijken, doorzeuren, doorjammeren, doorzagen, dooremmeren en doorzeuren tot we krom van de rheuma en de jicht staan? Welnee!

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.