Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
28 december 2020, om 13:05 uur
Bekeken:
43 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Kunt U nog Uw eigen baan trekken?"


En een lucht dat er vanaf slaat in een greppel waar de zon de hele dag op heeft gestaan met al die stront- en steekvliegen! Kunt U nog Uw eigen baan trekken, trek dan mee! Wilt U mij maar even volgen?

De geheimen van mijn schrijvers- en kunstschildersstiel gekoppeld aan een dosis ingehouden levenskunst waar de griffermeerde ouderlingen Roderick Houtepen en Frederick Fijnvandraat van uit hun schommelstoelen en oorfauteuils achter over zouden slaan nu eindelijk definitief ontsluierd door Uw verslaggever ter plaatse. De flauwe kul van de Da Vinci code is er niks bij! Laten we wel wezen. Vraag maar aan die bleke dominee Snijdoodt, die zo snerpend verkondigde dat het Woord des Heren een tweesnijdend zwaard is en dwars door je ruggemerg glijdt. Het harmonium noemde hij de psalmenpomp en de cirkelzaag des geloofs, die merg van been scheidt. Mooi uit ben je in dat gezelschap.

 

“ Lelijk in de luier, mooi in de sluier!” mompelt Fred van der Wal voor zich heen als hij weer naar het uit dagende portret van vijf jaar geleden van de wel zeer aantrekkelijke Madame X. kijkt en wil dat wel eventjes verder expliceren als wij aandringen, doch niet direkt namen noemen. Is hij dan niet de discretie zelve? Niet dus.

 

“ Weet U; de Vrouw aller vrouwen mag dan wel de schoonste aller schonen van de Veluwezoom zijn en zo hyper artistiek, verstandig en actief op velerlei terreinen en ik mag dan wellicht niet waar dig zijn de zoom van haar opgeschorte, zwart fluwelen rok huiverend van ingehouden wellust aan te raken, maar ik was dan misschien ook wel geen jeugd genie, zoals zij of buitengewoon begaafd op welk gebied dan ook, toch wist ik van hout nog wel eens pijlen te maken in een verloren ogen blik en toen ik eenmaal uit de krammen schoot als broodmagere, inbleke artiest was ik in mijne goesting als zenuwelijer niet meer af te stoppen door de Schepenen van Antwerpen, is mij dat al lemaal achteraf gesproken nog lelijk opgebroken.

Ook het dekenaat deed mij niets. Ik heb liever een dekbed overtrek met rozen er op. De clerus had zijn handen van mij af getrokken en terecht want ik ben er niet zo van gediend om aangeraakt te worden door onbe-kenden, behalve als het in de nabije toekomst dierb’re intimi worden dan is het wat anders, dan mag alles en kan alles, maar wel op zijn tijd.

Jarenlang om die reden piano lessen gevolgd bij Frater Ambrosius de Jongere, de bekende monnik met tien duimen in plaats van vingers aan zijn handen en jaren lang heb ik al zijn luimen verdragen waaronder veel gegraai op niet nader te noemen erogene zones en nog kon ik na afloop met hoog rode konen geen noot lezen, maar wel een blues of een boogie woogie (niet op andermans ballen) spe len en heel veel andere dingen die hij mij geleerd heeft en waarmee ik nog elke dag in het Bois de Boulogne mijn voordeel mee doe na twaalf uur des avonds bij het beukenoten rapen.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.