Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
2 december 2020, om 12:35 uur
Bekeken:
88 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
14 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"In 1967 schreef ik twee manifesten bij een tentoonstelling"


In 1967 schreef ik twee manifesten bij een tentoonstelling in De Waag te Haarlem.

Je had ze moet horen.

De collegaatjes. 

Het was “ongehoord” was de mening onder de kunstartiesten van de vereniging Kunst Zij Ons Doel.

En waarom was het ongehoord en not done?

Omdat Haarleme kunstenaars fantasieloze halve analfabeten waren in the silver sixties. Daarom. Voor het eerst ervoer ik de collegaatjes als een slap en jaloers volkje.

Daarna schreef ik wat artikelen over beeldende kunst maar pas in de jaren tachtig pakte ik het serieus op na het publiceren van tekst over misbruik van aankoop subsidies beeldende kunst in Friesland.

Het misbruik van subsidies is in de mid tachtiger jaren doorgedrongen tot op ministerieel niveau maar er werd niets aan gedaan. Het heeft mij als klokkeluider veel schade opgeleverd, dat wel. Nog steeds kan ik niet tentoonstellen in Friesland en Groningen. Nu maakt mij dat niet zo erg veel uit want buiten de provincie kom ik goed aan bod. De invitaties uit de VS vliegen me om de oren. Wel is het veelzeggend over het provincialisme en de laffe vriendjespolitiek. Ik heb geen vrienden onder Friese of Groningse kunstenaars. Nooit gehad ook.

Hoe de deelname aan het Volkskrantweblog tot stand is gekomen? Heel eenvoudig. Op een gegeven moment zei mijn oudste dochter mij: “Vader aller vaad’ren, mag ik in alle ootmoed eens een suggestie doen?

Ik zei dus op zalvende toon: “Toestemming verleend, mijn kind. Spreek gerust over wat U beweegt!”

 Op zachte toon zei ze aarzelend: “Is een web log nou niet net iets voor U?”

Het meisje spreekt me nog steeds vousvoyerend aan zoals het behoort in behoudende kringen van rechtse signatuur. 

En daar heb ik toen gehoor aan gegeven en kwam met veel rumoer door  de draaideur het Vkblog binnen waar de academies gevormde meneer GJB helemaal niet zo blij mee was. Hij kon ternauwernood zijn afschuw bedwingen tov neo-romantici als Isis Nedloni en Fred van der Wal, want hij legde een typerende academische arrogante afschuw aan de dag tov strijdbare kunstenaars, afschuw dus, hierin gesteund door een zekere Frans M., Kokopelli, Ivy, Fleur, Bart, Krudzlo, GP, Ate, I.D.  en dat paard van Troje, dat ‘aangifte’ tegen mij zou doen maar ze wist niet hoe of naar welke links draaiende melkzure politiek correcte censuur commissie zich moest wenden. Wel kan ik hierbij aantekenen dat ik ze te vaak niet behoorlijk behandelde en te vaak aardig tekeer ging verbaal. Geen goede move. Of ik dat weer zou doen? Welnee, maar ik was ook eens jong en wilde wat. Misja, mijn oudste dochter zei vandaag nog: “Het Volkskrantblog was net een soap!” En zo is het toevallig ook nog eens een keer.

Ik heb dat altijd betreurd die afwijzing, net zoals ik het merkwaardig vind dat een meneer onder zijn artikelen meerdere malen mijn avatar gebruikt(e) in reacties en voor wendt dat z’n  slappe gelul van hem mijn reacties zijn. Menigeen vloog er in.

Een staaltje Friese gluiperigheid, dat wel. Vooral daar een mij onbekend heerschap zich beroept op onaantastbare integriteit en een kruiperige onderdanigheid aan de dag legt tav een enkele andere weblogger van de vrouwelijke kunne, die dacht mij er in te laten lopen. De Venus vliegenval bleef gotsijdanck gesloten. De sleutel was al bij voorbaat gebroken. Moge haar beker aan mij voorbij gaan tot in aller eeuwigheid. Ik ben nu eenmaal een in- en in  fatsoenlijke golden wonderboy. Je hoort het van alle kanten.

Wat de woorden van een Fries uit het kunstenaarsplantsoen waard zijn, ja, dat is mij als ex-Amsterdammer al sinds 1978 bekend. Je kunt ze eenvoudigweg niet serieus nemen. Net zo min als een aantal ex-Vkbloggers. Ik woon hier al veel te lang trouwens. Toch wens ik ze allemaal als goedgelovig gristenmens een lang en gelukkig leven toe. 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.