Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
4 oktober 2020, om 14:47 uur
Bekeken:
46 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
10 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"De lange wandeling in haar gezelschap "


Hij zou de lange wandeling in haar gezelschap met liefde over willen doen, maar dan heel langzaam, voetje voor voetje, om haar even zoveel vragen te

stellen als de weg in het aantal voetstappen zou worden gemeten. Alsof liefde geen vluchtig moment was dat niet herhaalbaar leek, maar iets van eeuwigheid in zich had. Waarschijnlijk vergiste hij zich.

Zo nu en dan weg lopend van zijn werktafel in het atelier liep hij naar een van de ramen en keek naar de bin nenplaats waar geen straaltje zon kwam en het gras tussen de bemoste betontegels groeide en nooit iemand van de andere kunstenaars zat. Hij begreep daar de reden niet van. Wel was duidelijk dat niemand iets te maken wilde hebben met de ander in het hoofdstedelijke kunstenaarsplantsoen. Collegas!

Aan de overkant van de tweede Nassaustraat was een bloemenwinkel. Op de trottoirs stonden bloembak-ken die ’s avonds werden binnen gehaald. De stilte in het atelier irriteerde hem. Hij zette de vier sporen bandrecorder aan met opnames van de Rolling Stones. Het eerste nummer was Ruby Tuesday. Het riep bij hem de melancholie op van het moment dat hij Catharina voor de eerste keer voorzichtig en schuchter in zijn armen nam alsof zij breekbaar vaatwerk was en oneindig kostbaar. De hele nacht had hij niet gesla-pen toen zij naast hem lag. Er was werk aan de winkel. Groot onderhoud.

Niet lang daarna vertelde zij dat ze nog een minnaar had. Een gehuwde student medicijnen die al meer dan tien jaar over zijn studie inmiddels deed en het halve Leidseplein afneukte in zijn vrije tijd om de vrouwlijke anatomie beter onder de knie te krijgen. Ze vond het normaal. Ze leefde in de twintigste eeuw, niet in de middeleeuwen, had ze gezegd en daarom viel ze ook op vrouwen met grote borsten. Hij begreep niet helemaal het historiese verband en haar conclusie, maar vond haar wel spannend. Een non was ze bepaald niet. Volgens haar eigen zeggen. In het begin vond ze niets aan neuken toen ze door haar vorige vriendje ont maagd werd. Nu lustte ze er wel pap van. Daar kon hij zijn voordeel mee doen, dacht hij. Ze geloofde niet in een God, zei ze heel stellig, wist zeker dat ze beroemd hoedenontwerpster in Parijs zou worden ( er was dan geen plaats meer voor hem in haar leven) en wilde op haar veertigste een kind. Haar leven was uitgestippeld op een rigide manier die hem niet beviel. Hij geloofde in het onverwachte en de onvoorspelbaarheid van het leven. Alle opties blijven open tot je laatste snik. Over twee weken zou ze voor een paar maanden naar Spanje gaan met haar ouders. Als hij de kans kreeg in die tijd een vrouw of een man te versieren moest hij het voor haar niet laten, had ze met klem gezegd. Ze zou ook naar bed gaan met wie haar beviel. Haar luchtige, compromisloze tolerantie en aan arrogantie grenzende zelfverzekerdheid gaf hem een vreemde, wrang e smaak in zijn mond. In niets herkende hij zich in haar. Haar hoofdstedelijke tolerantie was zonder wissel geld terug te krijgen inwisselbaar voor onverschilligheid.

Als ze terug uit Spanje kwam zou ze hem een suède donkerrode das kado geven, die hij veertig jaar later nog in zijn kleding assortiment zou hebben maar nooit zou dragen. Hij mocht één foto van haar uitzoeken uit een serie die gemaakt was door een Heemsteedse fotograaf. Toen ze niet keek pakte hij er nog twee extra uit haar reiskoffertje. Tientallen jaren later keek hij nog regelmatig naar haar fotos. Hij zou haar nooit vergeten.

Op zijn negentiende eeuwse, verstelbare, smeedijzeren tekentafel, die hij van kunstschilder Theo Daamen had overgenomen, lag een vel drie honderd grams wit papier van zeventig bij honderd centimeter waarop hij met contourlijnen de kraag van een blauw overhemd had getekend. Een Arrow shirt. Later zou Har Sanders overhemden gaan schilderen en tekenen. Hij nam een van de blauwe Bruynzeel tekenpotloden uit een doos en zette zich aan het werk. Het was monotoon, geconcentreerd werk. Elke vierkante centimeter stond van tevoren vast. Zij werk was een invuloefening. Zijn leven ook, dacht hij soms. Als iets niet opwindend was dan was het wel ’t kunstenaarsbestaan.

 

Na een paar uur hield hij op met tekenen. Hij liep het atelier uit en sloot de deur. De lange stoffige gang ein digde bij een stijle stenen trap die nooit geveegd werd. Soms liepen er ratten door de gangen. Hij was er niet bang voor. De deur van het ateliergebouw stond dag en nacht open. De meeste ateliers waren open gebroken door gelegenheidsdieven. Hij had aangedrongen op sluiten van de deur maar de kunste-naars vonden dat niet democraties. Alles moest kunnen.

Hij liep over een binnenplaats door de poort naar de winkelstraat en haalde aan de overkant een stok-brood, dat hij bij voorkeur tijdens een wandeling in het nabij gelegen Westerpark droog op at. Hij kende geen treuriger park. Soms ging hij op een bankje zitten als er niemand zat. Eens zou hij in Frankrijk gaan wonen wist hij nu al. Land of hope and dreams. Daar hadden ze stokbroden in overvloed en heel wat smakelijker dan van een Amsterdamse bakkerij. Pas vijfendertig jaar later sept. 2002 zou die Franse droom werkelijkheid worden.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.