Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
4 oktober 2020, om 14:46 uur
Bekeken:
41 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"…Toen herinnerde hij zich weer dat Cat al om acht uur..."


…Toen herinnerde hij zich weer dat Cat al om acht uur vertrokken was in haar smetteloos witte jas met een gouden sieraad in de vorm van een eikenblad op een van haar revers op weg door de ochtendspits naar academie De Schans met haar grauwe kantkloskussen onder haar arm op de fiets. Het was hooguit tien minuten fietsen als ze via de Nassaukade of de Marnixstraat ging. Had hij eigenlijk afscheid van haar genomen of niet? Slaperig een paar woorden gewisseld? Hij wist het niet meer. De combinatie hasj, wijn, twee slaap tabletten die vergetelheid beloofden en een nacht van liefde waren de ingrediënten van zijn kunstmatig paradijs. Op zoek naar de verleden tijd? Het American Folk and Blues Festival van 1967 in het Concertgebouw waar hij met Cat naar toe ging, de verboden rookwaar die ze opstaken tijdens de elektrische slidegitaar van Elmore James navolger Hound Dog Taylor, die elk optreden begon met : “Let’s have some Fun tonight!”

Het was streng verboden te roken onder de optredens en hij herinnerde zich hoe hij de joint in paniek onder de stoelenrij meters ver weg gooide toen een suppoost zijn zaklantaren op hem richtte en beval de sigaret on middellijk uit te maken. Hoe lang geleden was het dat tenor saxofonist Henk van Es zes maanden gevangenisstraf kreeg voor een tiende gram marihuana?

Hij herinnerde zich alleen de kwikzilveren, lichtvoetige, luchtige conversatie van Catharina, maar nog beter haar gitzwarte, geparfumeerde schaamhaar, haar olijfkleurige huid. Aan haar vinger de zilveren design ring, ont worpen door Clara Schiavetto uit de Kerkstraat, vlak om de hoek van zijn woning aan de Nieuwe Spiegel straat. Haar aantrekkelijke, smartelijk gekrulde zinnelijke lippen. Een kusbare dame. Als iets naar meer smaakte…

Hij ging overeind zitten. De relatie was zo goed als voorbij. Ze had het af laten weten bij de laatste af-spraak. Signaal- en symbool functie.

 

Een brede baan zonlicht viel juichend door de hoge atelier ramen. Een belofte. Zomer 1967. A whiter shade of pale van Procul Harum stond met stip hoog in de charts. Ze was niet bang geweest in het atelier dat prachtig op het Noorden lag aan het eind van een gang. En ze was helemaal niet verlegen in de slaapkamer, een afgeschutte ruimte op de entresol die je bereik te via een door de kunstschilder Theo Daamen zelf gemaakte houten, wit geschilderde trap naast de grijze olie kachel. Een ruimte met een groot dubbelbed en tapijt op de grond. Een grote spiegel tegen over het voeteneinde om alles in spiegelbeeld te kunnen volgen alsof een tweede paar bezig was synchroon de liefdes daad te voltrekken. A room with a view. De hoge ramen kekken uit op ateliers van contraprestatie kunstenaars Mareike Geys en Kees Smits. Soms zwaaide hij even naar Mareike. Dronk zelden koffie met haar. Als hij bij haar op bezoek was had hij altijd het gevoel of hij bij de koningin uitgenodigd was. Ze was uit de hoogte. Sprak uitsluitend over haar ambitie beroemd te worden. Kunstenaressen waren net als kunstenaars doorgaans zeldzaam verve-lend.

 

Catharina. Haar uitdagende stem, haar gratie waren dezelfde gebleven toen ze de lange wandeling van het Rokin vanaf de sociëteit Arti et Amicitiae naar haar kamer tegenover de Hortus hadden gemaakt. Hij had haar fiets aan de hand had mee genomen. Ze kleedde zich die warme zomeravond voor de eerste keer voor hem uit alsof het iets vanzelfsprekends was waar hij recht op had. Haar lef intrigeerde hem ma-teloos. Hij ging met haar mee naar de film Blow Up in Kriterion. Zij noemde de hoofdpersoon ‘een zoeken-de jonge man”. Hij dacht dat de hoofdpersoon niet zoekende was maar al lang gevonden had wat iedere man zocht. Seks, spanning en sensatie.

Hij stond op, zette routinematig water op voor koffie. Hij dronk twee koppen koffie met suiker en melk. Genoeg om aan het werk te gaan. De koffie smaakte stoffig. Hij kleedde zich aan en waste zijn linkerhand niet die nog naar haar rook. Hij wilde haar geur bewaren. Drie dagen lang zou hij zich niet wassen. Hij wist nog niet dat hij haar voor lange tijd niet meer zou zien.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.