Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
30 september 2020, om 20:21 uur
Bekeken:
54 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
13 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Ik zal U vertellen wat ik weet "


Bent U bij de titel van Uw opstel geïnspireerd door een bejaardentehuis in Voorthuizen waar juist acht bejaarden vergiftigd waren? Dat heette in Uw novelle toevallig ook "Huize Avondrood Water in de sloot?"

Nee hoor, ik heb wel met een bejaardenhuis te maken gehad, maar dat ligt op een heel persoonlijk vlak, in die wachtkamer van de dood, al waar het zo ruikt naar lysol en formaline, daar zijn toen in no time dozijnen oudjes op raadselachtige wijze om het leven gekomen. Nee, dat is nooit in de pers of bij Peter R de Vries gekomen, daar zorg ik wel voor! Vitamine R, hè!
Ik zal U vertellen wat ik weet over die ouwe zakkenwassers uit de Wozoco. Ik was daar jaren lang verpleger en mantelzorger op de stomerij. Hoe vaak liet ik niet de strijkbout expres een half uur rusten op en duur colbert of een kekke 
pantalon? En die behas en nylons die verdwenen zijn toen wel allemaal op mijn kamer onder mijn matras terug gevonden. En als je flink gedronken en gerookt had ging je pas echt goed los op de afdeling. Ik word altijd vreselijk baldadig van drank. Ga joelend over de daken van autos lopen, net als de Meestervervalser Geert Jan Jansen indertijd samen met Mike Podulke deed.
De insuline smeet je bij liters tegelijk in de bloedzakken, die aan olijk gevormde chroom stalen, mo dern ogende, verrijdbare kapstokken op rubber wielen met kogellagers hingen naast de klinische bedden waar de bedlegerigen onder kraak helder witgoed toch al buiten westen plat gespoten la gen te rotten en te schimmelen, dus het maakte niet veel uit wat je deed. Een lachwekkend tafe reel! We bleven er soms echt in met zijn allen! Je had er echt geen kind aan! Lachsalvos golfden onder het personeel over de afdelingen en was de laatste verstorven dan begon de eerste weer.
Moet je eens kijken hoe snel ze in coma raakten als ik de avondronde had gedaan. Ik trok gewoon en witte jas aan, zette een somber smoel op waar de doodsdriften op leken geschreven en liet een stethoscoop uit mijn borstzakje bungelen om mijzelve een identiteit te verschaffen. En voor een ieder had ik nog wel een goed woordje over, want wie niet horen wil moet maar voelen ook als ze buiten bewustzijn verkeren, daar kun je geen onderscheid in maken anders is het hek van de dam!
En kreeg ik geen response van de patiënten dan trok ik ruw de slangen en de infusen uit die vege terende afdruiprekken, want wie niet horen wil…. De mens eindigt als een vergiet, de sappen lopen door de gaatjes naar buiten waar de vogeltjes fluiten. De lucht die er van af slaat! Om die persistente dampen van rottend vlees, verschaalde urine en zure stront te verdrijven legde ik altijd gemalen koffie naast ze neer, kamferballen of stak wierrook aan.
Ja; eigenlijk ben ik uit dien hoofde een soort eigentijdse Heere Jezus met een EO inslag, maar dan in Florence Nightingale verpakking met zo’n oog strelend pleegzuster bloedwijn pakje aan waar onder vanzelfspekend een jarretelgordel, tangaslipje, nylons van 15 denier, een frivole doorkijk beha en gewapend met een vervaarlijke injektie spuit in de eeltige knuist en een rood kruis! Viltstift is voor heel veel dingen de enige oplossing! Het hoeft niet gelijk bloedsport te worden! Je moet het allemaal zelf op ruimen na afloop.
De direktie mag me verder wel dankbaar zijn en een gouden handdruk geven. De oudjes gingen bij de voordeur onder gewapend escorte op krukken of vast geklonken met verchroomde handboeien aan rollators naar binnen en kwamen de volgende dag als kist kalveren weer zacht blatend naar buiten, gestrekt tussen zes gepolitoerde met koperen bouten aan malkander geklonken plankjes met handgrepen en dat is heel goed tegen het vallen, want vaak leefden ze nog als ik ze aan het ophokken was en als je de kist van de trap laat glippen breken ze nog hun broze bekken, sputum potten en gebittenbakken, want die kregen ze als aandenken mee in hun kist.
Hoorde je weer voor de zoveelste keer de tanden en kiezen als een snoer gebroken parels over de granieten trap stuiteren. Rikketik, daar gaat mijn kunstgebit! Klappertanden. Geeft allemaal niks. De doorsnee verpleger is wel wat gewend en het zijn heus niet allemaal nichten die met lief de stront ruimen uit de ondersteken die als koekenpannen onder de bedlegerige, half afgestorven reet van wild vlees worden geschoven. U vraagt; wij draaien is daar het devies!

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.