Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
27 september 2020, om 14:18 uur
Bekeken:
267 keer
Aantal reacties:
0

Score: 1

(1 stem)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Losse Eindjes..."


 

INTRO...

 

In deze bizarre tijd van de Coronacrisis vind ik het bijna banaal om nog over mijn leventje te schrijven. Maar aan de andere kant bent je ook gewoon mens ! Een mens met een verhaal. Ook gedurende en na deze crisis zal ieder mens weer een nieuw verhaal hebben dat je  op kunt schrijven. Jouw verhaal. Oud of nieuw dat vroeg of laat gelezen zal worden...

 

LOSSE EINDJES...

 

Ik grijp maar weer eens terug naar een tijd waarin ik mijn hersens minder strak op een rijtje had staan waardoor er weer van alles gebeurde dat ik nu anders zou doen. Of niet natuurlijk.

 

Inmiddels was ik bijna uit dienst. Gedurende die laatste maanden was ik al op zoek geweest naar werk daar mama opgestookt door haar vriendinnen mij geen dag zonder werk zou tollereren en steeds vaker begon met opmerkingen dat ik het huis uit moest. Nu had mama al lange tijd weinig of niets meer over mij te zeggen en het huis uit ? Ook dat zou ik zelf wel bepalen  en vanwaar die plotselinge haast. In mijn laatste periode als Onderofficier / Sergeant der Geneeskundige Troepen was ik al aardig aan de fles maar door het strakke trainingsbeleid dat ik ook consequent doorvoerde had ik het idee dat het mij niet zou schaden en was ik overmoedig en brutaal naar alle kanten toe. Zeker nu mijn diensttijd er bijna opzat. Pa zou met zijn vermeende uitstekende relaties bij de KLM kunnen regelen dat ik kon starten als Steward en zo een paar jaar de wereld rond kon vliegen. Mooi uniform en met mijn blonde hoofd in gezelschap van leuke Stewardessen zou ik van alles kunnen meemaken waar ik maar zin in had. Zo hield ik mij voor. Maar Pa kon of wilde uiteindelijk helemaal niets regelen en toen ik hem aan de telefoon niet zo fijntjes aan zijn belofte herinnerde, kreeg ik de wind van voren. Wat ik wel niet dacht en ik moest mijn eigen boontjes maar doppen. Hij kon toch niet alles regelen. Niet te geloven. Van de wal in de  sloot was zijn specialiteit als het om regelen ging en hoe dwaas was  ik  om nog maar iets van die man te verwachten.  Toch opnieuw weer gefrustreerd heb ik hem toen telefonisch verrot gescholden. En dat in het bijzijn van mijn Sergeant Majoor. Een  Indischman Oude School die mij verbijsterd vermaande en waar ik het vandaan haalde de Oud Resident van de Grote Oost en Borneo zo respectloos te bejegenen. Maar de Resident kon de pot op en die Sergeant Majoor inmiddels ook. Het voorval  heeft mij bijna mijn goede aantekeningen en getuigschrift gekost maar mijn echte baas de Majoor Vlieger Arts maakte er geen punt van toen ik hem had uitgelegd hoe de vork in de steel zat. Toen ik hem zijn mening vroeg of ik enige kans maakte om als Assistent Geneeskundige Diens bij de Holland Amerika Lijn te solliciteren, heeft hij mij dat gewoon afgeraden. Geen geklungel en een echte baan zoeken was zijn advies. Hij had het volste vertouwen in mij en dat was goed om te horen.

 

Mijn eerste echte baan was bij het Public Relations Bureau van de heren Stumpel & De Heer. Oud Kodakmensen die nu een bureau gestart waren met als belangrijkste klanten Kodak, Esso Nederland en Mercury Buitenboordmotoren. Het eerste halfjaar was superleuk met het organiseren van grote Dealer Meetings voor Esso toen de bomen nog in de hemel groeide. In die tijd werden de pomphouders nog genadeloos verleid om orders af te sluiten in de sfeer van : Give them a rope and they hang themeselves. De meetings werden gehouden in o.a. het Haags Congres Gebouw dat voor de gelegenheid in het geheel werd afgehuurd. Het entertainment werd verzorgd door schnabbelende TV jongens en meisjes zoals (Eerste optreden) Andre van Duin, Fred Oster, Mies Bouwman, Lenny Kuhr. Ook sterren als Roger Whittaker met zijn beeldschone Scandinavische partner en opkomende fenomenen als van Kooten & de Bie. Kees van Kooten was altijd zoek en werd dan meestal weer teruggevonden achter de coulissen met de een een of andere loslopende secretaresse die dan steevast een grote beurt had gehad en driftig haar rok en kapsel in orde brengend snel uit het zicht verdween. Het sfeertje met al die vlotte persoonlijkheden en quasi interessante Hilversemse TV Piepeltjes vond ik toen nog erg spannend en ik wilde er best bijhoren. Het was toen de eerste keer dat ik Pa tuk had toen hij zich afvroeg of mijn dure Hotelopleiding wel goed besteed was en ik hem sarcasisch meedeelde dat hij die opleiding niet eens zelf betaald had en ik zonder zakgeld of kleedgeld mij maar moest zien te handhaven op een school vol rijkeluis kinderen en kinderen van adelijke afkomst. En nu slecht betaald in de houding gaan staan voor proleten en ander tuig in welke Hotelfunctie dan ook ? Nee dank U wel ! Pure niet aflatende frustratie, boosheid en grootspraak want mijn eerste paard heb ik betaald met het geld dat ik naast mijn baan in de reclame in de weekends verdiend heb als Bartender en Gastheer in Des Indes Den Haag en het Europahotel Scheveningen. The World of Make Believe, mijn wereld om te overleven zat er toen al diep ingeramd en zou ik nooit meer helemaal loslaten. Mijn enige troost is dat ik niet de enige was en nog steeds niet ben ...

 

Toen de periode van de Dealer Meetings voorbij was en ik in Soest moest gaan wonen waar het bureau gevestigd was, had ik het snel gezien en nam ontslag. Pats boem zonder utzicht op een andere baan en met maar een behoefte: Vrij zijn en voorlopig Freewheelen en kijken wat er nog meer te koop was. Geldgebrek was geen obstakel, ik wist voorlopig nog niet beter dus what the fuck ! Mama was inmiddels verhuisd en mijn ouderlijk huis was niet meer maar ik kon een kamer huren een paar huizen verderop. Best een beetje vreemd als je het hele verhaal kent. Maar goed: Voorlopig die fantastische zomer naar het strand en in de avond en in de weekends dansen in de Pam Pam, Josephs Place, Tiffanys Dancing levend op de Patat van John Patat en Fransje met een Colaatje met of zonder alcoholische toevoeging. John & Fransje waren twee in de Haagse  scene bekende Homo's die het hadden uitgevonden in een tijd dat het er allemaal nog niet zo dik oplag. Rare baantjes gehad als nachtwaker in de Rotterdamse Havens en op een Amerikaans Liberty Ship de eerste maanlanding gezien nog niet wetend dat dit fake was om de Russen te misleiden etc. Archiefmedewerker bij de Sociale Dienst en afwasser en hulpkok bij Splendid een Indische eettent op Scheveningen. Tussen allemaal Indische Kokkies die mij fantatisch behandelden als de zoon van de grote Toean ! Toen werkte dat nog !  Al met al niet bepaald een traject conform een uitgestippelde carrière planning maar het zou mij voorlopig nog een rotzorg zijn. Een eigen auto had ik niet en als ik met vrienden naar Amsterdam wilde dan gingen wij met zeven man in de oude Eend van een van de vrienden. Bij deze Eend zat onder andere een van de achterwielen gevaarlijk los. Wij wikkelden dan vlastouw om de bouten in de hoop dat het wiel en de moeren de rit naar Amsterdam en terug zouden halen zonder er af te lopen. Broodje Paling Rembrandsplein en om de vislucht weg te spoelen een lading Bier op het Leidscheplein om zo ook een beetje de echte Amsterdamse lucht op te snuiven. In dat bewuste café kwamen ook steevast Henk van der Meijden de Roddeljournalist van de Telegraaf en de toen al wat oudere en niet zo frisse couturier Max Heijmans die altijd op jacht was naar jonge jongens. Wat ik veel interessanter vond was het misterieuze meisje dat daar ook regelmatig vertoefde en wat later bleek de dochter van de baas te zijn. Een soort bedwelmende Toverfee waardoor ik meteen in de war raakte. Ze wilde wel even met mij praten, keek mij onderzoekend aan en zei met een zwoele en zwaar geaffecteerde stem: Ik word later héél beroemd ! En beroemd is ze geworden ! Ongekend beroemd om uiteindelijk afgedankt op zestigjarige leeftijd na een verpletterende film carrière en een verwoest leven vol drank & drugs roemloos te sterven.

 

Dat mooie en facinerende meisje was Silvia Kristel en ik heb haar laatste interview ademloos en met tranen in mijn ogen gevolgd om niet meer te vergeten. Alles wat ik later nog over haar gelezen heb komt als verhaal heel dicht bij het mijne maar daarmee is ook alles gezegd want beroemd ben ik nooit geworden. Daar ben ik voor behoed gebleven want als het over is dan is het leven voor de meeste mensen absoluut ondragelijk geworden als het dat al niet was... Een beetje had misschien wel gekund maar ik had geen echte drive en serieuze ambitie en vond het al snel mooi genoeg. Het zou toch allemaal niet te lang duren en in de depressies waarin ik regelmatig verkeerde, hoopte ik vaak genoeg dat het snel over mocht zijn.

 

Dan kom ik in contact met twee fotografen op een van mijn stapavonden in Scheveningen die wel wat in mij zagen. Op zo een moment gaat bij mij het homo alarm af maar deze knapen bleken serieus te zijn. (Monno Rienks & Haven Steenhuis) Van het een kwam het ander. Model gestaan voor platenhoezen. reclamecampagnes voor verzekeringsbedrijven en met als klap op de vuurrpijl jarenlang Mister Holland vertolk in een lange zonnige Nederland Promotie Campagne in samenwerking met het Nederlands Bureau voor Tourisme en de KLM. Toch een beetje beroemd ?! In ieder geval hebben levensgrote KLM Posters jarenlang wereldwijd op de internationale luchthavens gehangen en was ik altijd verbaasd als bussen vol met touristen mij herkenden en naar mij wuifden als ik op de fiets naar het strand van Scheveningen ging. Het waren altijd Japanners en Chinezen die op het strand met mij op de foto wilden. Een soort Anton Geesink effect misschien ? Na een paar jaar was het net zo snel weer over. Foutje gemaakt ? En niet zo een kleintje... Ik had mij kritiekloos laten verleiden om mij op een uiterst decente wijze maar met ontbloot bovenlichaam te laten afbeelden met een mooie jonge vrouw. Die poster heeft ook overal gehangen tot in mijn stamkroeg van die tijd Cafe De Sport toe en was minstens zo bekend. Alleen was de opdrachtgever de NVSH... Wist ik veel en Nederland was blijkbaar nog heel smal in die tijd. De zelfde fotgraaf heeft in die tijd ook de roemruchte foto gemaakt voor een poster van de PSP met Koe en Blote Vrouw. (Beste campagneposter aller tijden) De foto was oorspronkelijk ook voor de NVSH bedoeld en wel voor het blaadje Sextant. HAHA dat waren tijden...

 

Zo kreeg ik de smaak te pakken en raakte helemaal in de ban van fotografen en reclamemensen die naar het leek een heel andere kijk op het leven hadden dan de petit bourgeosie, de benepenheid en de onfrisse gekte van mijn pseudo opvoeding. Los nog van de complete waanzin die ik uitgebreid beschreven heb. Het leken allemaal artiesten, kunstenaars en zorgeloze creatieve mensen en zo wilde ik ook zijn. En nog goed betaald ook ! Echter, voorlopig was het nog niet zo ver. Ik had nog niet eens een eigen zelfstandig onderkomen, reed rond op een oude brommer en had verder een oud vliegjack een spijkerbroek en afgetrapte suède schoenen maar wel een vaag idee dat ik het misschien toch kon gaan maken. Hoe dan ook ! Daarbij hing ik graag rond in artiesten en muziekcafés ( The Factory / Prinsenstraat met Sjon & His Masters Voice Hond) waar zo een beetje de hele Haagse Rockscene, schrijverswereld en beau monde kwam en waar ook nog eens de gewraakte poster achte de bar hing. In die bar vroeg Barry van Golden Earring aan deze en gene: Ken die lange blonde goser singe ?! Ook kwam daar Rooie Saar het lekkerste wijf van Den Haag met de moooiste borsten ever seen... Half bedwelmd door de hasj dampen en met een lading alcohol en een meisje voor de nacht stuiterde ik dan keer op keer weer naar huis. Na een tijdje vond mijn hospita dat ik maar weer eens moest vertrekken want ik was toch niet die keurige jongen waarvoor ze mij altijd had gehouden toen ik nog thuis woonde.

 

Weer in contact gekomen met mijn fotografen werd ik uitgenodigd om eens te komen kijken in hun nieuwe pand in de Anna Paulownastraat no. 93. Helemaal te gek ! Een oud voormalig bankgebouw met de uitstraling van een fort. Dikke deuren, hoge plafonds en een overdaad aan wit marmer. En een in mijn ogen gigantische zolder waar nog geen bestemming voor gevonden was. Daar wilde ik wel wonen en dat mocht tot mijn grote vreugde en huur hoefde ik voorlopig niet te betalen want er moest nog onnoemelijk veel gebeuren om de ruimte enigszins bewoonbaar te maken. Maar ja ! Geen echte baan of regelmatig inkomen dus weinig geld. Gedurende de eerste periode heb ik dan ook op de kale houten vloer in een slaapzak gepit met een camping gasje voor heet water en koffie en wat camingspullen om een beetje te koken. Het maakte allemaal niet uit en ik voelde mij spekkoper en koning te rijk daar ook in die tijd de woningnood nog erbarmelijk hoog was en een behoorlijke baan nauwelijks te krijgen. Uiteindelijk gewapend met een breekijzer en heel veel witte latex muurverf, plamuur, vulmiddel en donkergroene lak voor de vloeren en de trap heb ik de eerste aanzet gemaakt voor wat ruim vijftien jaar lang mijn Pent House cq Bomvrije ruimte / Fort Anna P. zou gaan worden en later mijn uitvalsbasis gedurende een succesvolle zelfstandige reclame carrière.

 

Daar ik nu dicht bij de bron zat kwamen de foto opdrachten nu met een zekere regelmaat en assiteerde ik in de fotostudio en zag fotomodellen en alle soorten en maten voorbij komen. Ook leerde ik ontwikkelen en afdrukken en kon vrij gebruik maken van de donkere kamer waarin ik naar hartelust kon experimenteren met resultaten die zelfs de professionele jongens verbaasden. Ook kreeg ik een Rolleiflex tot mijn beschikking toen er werd overgegaan op Hasselblad. Gouden kansen die ik toen nog niet helemaal begreep maar die mij later absoluut van pas zijn gekomen in mijn verdere reclametijd. Uiteindelijk werd ik manusje van alles en heb ik tekentafels ontworpen en in elkaar gezet, lakfolie wanden gemaakt, muurtjes gemetseld en een complete Bar getimmerd en ingericht rond een antieke kluis die de Bankiers door de omvang moesten laten staan. Vloerbedekking gelegd en weet ik wat niet nog meer. De keuze van de vloerbedekking was niet zo slim. Witte wol die gedurende de opening door de liters gemorste rode wijn totaal is verpest door jalourse lieden die het allemaal te mooi vonden. Uiteindelijk is er een Pop Art / Zwart Wit uitgevoerde Reclame Studio ontstaan die voor verhuur werd aangeboden. In de tussentijd heb ik als Free Lance Fotograaf alle mooie meisjes van Den Haag gefotografeerd die fotomedel wilde worden of anders bij de fillum.

 

De studio kreeg de naam Full House met de eerste en enige originele bezetting van Hans Kramers & Louk Varosieau / Leo Schepman en de fotografen Gerretsen & Steenhuis. Een mix van zeer getalenteerde ontwerpers, tekstschrijvers, grafische vormgevers en genoemde fotografen. Later kwamen daar nog bij Boudewijn Aangeenbrug & Tom Muller. Boudewijn bleek een verdwaalde clown en Tom bleek een hele foute jongen en is er later met de naam Full House vandoor gegaan nadat over hem zeer kwalijke geruchten de ronde deden die ik hier niet zal toelichten. In ieder geval was de naam Full House niet goed gedeponeerd en daar heeft deze jongen listig misbruik van gemaakt.

 

In de hoogtijdagen had Full House een keur van interessante cliënten waaronder Vroom & Dreesman / KLM / Jamin / Rank Xerox, Zuivel Buro, Bloemen Buro en de toen zeer succesvolle Haagse Reclamebureaux zoals NPO, HVR etc. In die tijd mocht ik vaak optreden als regelaar van rekwisieten, locaties en modellen of als organisator gedurende opnamedagen. Kon gebeuren dat de ene week de studio vol lag met stapels hele kazen dan wel geluidsapparatuur of vriezers vol met IJsjes van Jamin. De kazen en de IJsjes werden na de opname dagen verdeeld en ik heb ik die tijd heel wat hompen kaas weggewerkt met een IJsje of bak IJs als toetje. Een leerzame leuke en uitert dynamische tijd maar ook dat kon niet eeuwig duren en ik moest nu op zoek naar een wat meer volwaardige baan. Temeer daar ik na al mijn escapades  toch een bloedmooie, intelligente maar ook zeer ambiteuse vriendin had opgedaan waarvan ik ook oogverblindend mooie foto's heb mogen maken die ik nog koester. Maar zij wilde wel wat meer en terecht...

 

Dus gewapend met een zwart plastic nep leren koffertje, een blauwe blazer en een grijze broek van de Gazan en een Holland Promotie dasje uit een souvenir winkel heb ik gereageerd op de advertentie van het Haagsch Reclame Bureau van Nijgh & van Ditmar. Zij zochten een Assistent Account Executive... Mond vol en ik had geen idee wat dat precies inhield maar ben toch maar gegaan en werd prompt aangenomen door Gerard Bouhlé de kersverse aspirant bureau leider die de oude heer Kagenaar zou gaan opvolgen. Hij hield wel van iemand die zijn handen kon laten wapperen en ook nog enigszins wist waar hij het over had. Een Rotterdamse jongen die in Indië had gediend onder Westerling en mijn geboorteplaats Makassar niet onbekend in de oren voorkwam. Hij kwam van het Rotterdamse hoofdkantoor en was eigenlijk mediaplanner. Een aardige maar onzekere man die nog zwaar cursussen volgde om ons de volgende dag door te zagen over wat hij die vorige avond had geleerd met een enthousiasme en een stelligheid alsof hij het zelf had uitgevonden. Maar ik had geen recht op kritiek en moest dankbaar zijn dat ik een baan kreeg in tijden van werkeloosheid en weinig kansen voor een jonge man met weliswaar veel vage talenten maar weinig concrete opleiding. Later heb ik altijd geroepen: Reclame leer je niet. Reclame heb je...

 

Een van de grote bazen in die tijd was Bil Vermeulen een reclame man pur sang die Gerard direct liet weten dat als je die jongen wilt houden dan zal je hem behoorlijk moeten betalen anders is die zo weg. Mijn eerste loonsverhoging was dan ook bijna 1000,-- Hollandse Florijnen per maand. Niet te geloven in mijn perceptie. Kees van Kooten is ook nog een blauwe maandag tekstschrijver geweest bij Nijgh en ARA het nieuwe Rotterdamse bureau van o.a. Louk Varosieau & Hans Kramers wilden na eigen zeggen de tent graag overnemen in een tijd dat overnames en coups schering en inslag waren. Drie jaar heb ik het uitgehouden bij Nijgh Den Haag en vond toen dat de tijd rijp was voor het echte werk bij een Amsterdams Bureau. Amsterdam het Mecca van de Reclamewereld of het Sodom & Gomorra zoals U wilt. Bij de aankondiging van mijn vertrek deelde mijn secretaresse prompt mede dat zij ook zou vertrekken. Er broeide al jaren wat maar een goede werkverhouding vond ik toen belangrijker dan wat kortstondig gedonder. Tot die laatste dag ! Toen iedereen na de afscheidsborrel was vertrokken hebben we het bureaublad van Gerard geruimd en zijn wij een paar uur als konijnen tekeer gegaan alsof ons leven er vanaf hing. Daarna hebben wij elkaar nooit meer gezien !

 

Gedurende mijn bureau jaren na Nijgh Den Haag heb ik ca vijf jaar rondgetoerd bij de diverse zogenaamde gerenommeerde Amsterdamse bureaus om uiteindelijk weer terug te gaan naar Nijgh & van Ditmar. Maar nu bij het hoofdkantoor in Rotterdam in de hoop mijn evenwicht terug te vinden daar mijn Amsterdamse jaren ronduit slopend zijn geweest door de zeer hoge prestatie en werkdruk, alcohol en de constante feest en pary routine die niet vol te houden is als je niet aan de Coke zit. Met Coke uiteindelijk ook niet maar daar ben ik nooit aan begonnen. Ik was er inmiddels wel eindelijk achter dat de bureauwereld voor mij nooit de creatieve uitdaging zou bieden zoals ik die mij ooit had voorgesteld. Ik was inmiddels accountmanager en het werd je bijna kwalijk genomen als je überhaupt creatieve ideeën naar voren bracht. Mijn cliënten vonden het doorgaans prima en een deel van het creatieve team ook. Maar de directie van Nijgh vond mij uiteindelijk een enfant terrible daar mijn haar ook nog eens te lang was en mijn manier van doen blijkbaar irriteerde. Vrije jongen weet je wel met ook nog eigen paarden, ongetrouwd, met veel en mooie vriendinnen en ook nog veel geld waarvan ze niet begrepen waar het vandaan kwam. Geen pijl op te trekken !  

 

Mijn directe chef was Wim van den Ban. Een zure gesjeeste leeraar Duits op Mulo niveau en een akelig burgermannetje waarmee ik constant overhoop lag. De creative director was een zekere Aussems die zijn sporen verdiend maar een arm verloren had  gedurende zijn SS diensttijd am Ostfront ergens diep in Rusland. Zijn bijnaam was Stompie. Al met al ook een man waar ik weinig respect voor kon opbrengen.  Ik zou bijna vergeten dat ik bij Nijgh Rotterdam een overwegend hele leuke tijd heb gehad en aan de medewerkers heb ik alleen maar goede herinneringen. Ik trok mij zo weinig mogelijk aan van de directie en die zogenaamde superieuren die weinig invloed hadden op mijn functioneren. Mijn geachte cliënten waren zeer tevreden over mij en daar ging het om. Maar het moest en zou anders ! En wie het bedacht heeft weet ik niet maar plotseling deed het gerucht de ronde dat een zwaargewicht zou worden aangenomen om Nijgh Rotterdam een beetje meer Amsterdams te maken. Dat zou beter zijn om het enigszins stoffige imago van Nijgh & van Ditmar een beetje op te krikken. En plotseling was hij daar: De nieuwe Account Director / Donald Schothorst later beter bekend als de Don. Uiterlijk een clone van mij en hij zou notabene mijn nieuwe baas worden ! Amsterdamser kon het niet zou snel blijken. De man dronk als een Tempelier, snoof als een junk en zat op een onaangename manier achter de vrouwen aan waardoor hij links en rechts gehaat werd als geen ander. Nu ben ik niet vrij van deze zonden op de Coke na en van mooie vrouwen ben ik absoluut een liefhebber. Van goede Whiskey en het goede leven houd ik ook maar er zijn grenzen en daar had deze man nog nooit van gehoord.

 

Roekeloos als ik nog steeds was liet ik al snel weten dat ik mij niet de les zou laten lezen door deze Schothorst. De man was er nooit en als er al een keer overleg nodig was dan moest je het zelf maar uitzoeken en ging het fout dan had een ander het altijd gedaan. Zo ook bij een campagne voor de Utomij uit Schiedam. Jeneverstokers volgens de oudste Schiedamse tradities. Leuke mensen, altijd vrolijk en lichtelijk in de lorum. De kwaliteit moest natuurlijk in de praktijk en dagelijks streng bewaakt worden. Zo zat ik meerdere keren in de ochtend om 10 uur bij de geachte cliënt aan de Plantinga Boeren Beerenburg waarvan de licentie kort geleden was gekocht en wat ik er van vond. De eerste keer is dat spul niet te hachelen maar na een paar keer en een paar flessen op proef mee naar huis best te doen voor een inmiddels getrainde alcoholist. Don schreef nooit zelf een reclameplan of rapport maar nam gewoon iets over van wat hij wel aardig vond en zette dan schaamteloos de naam van de nieuwe klant er boven en zijn naam er onder. Bij die bewuste campagne ging dan ook alles mis en de klant snapte niets van die zogenaamde aanbevelingen en was nuchter genoeg om te beseffen dat hij belazerd werd. Een van mijn belangrijkste cliënten Rijn Schelde Verolme betaalde een grote rekening per abuis twee keer. Toen ik dat meldde zou de Don het regelen. Maar de Don regelde niets en gaf toen het uitkwam en de relatie op het spel stond mij de schuld en moest maar eens een hartig woordje met mij spreken. We zijn toen een keer gaan lunchen en direct werd over duidelijk wat een onzeker mannetje hij eigenlijk was. Na veel Witte Wijn, Coke pauzes voor de Don en een hoop wartaal zijn wij met de auto en Don aan het stuur via alle Rotterdamse stoepranden uiteindelijk weer veilig op het bureau aangekomen waar voor iedereen duidelijk was dat wij beiden straal bezopen waren. Hij wilde van mij af maar durfde mij niet te ontslaan. Was ook niet meer nodig want ik ben tegen advies van de mensen die het goed met mij voorhadden zelf gegaan. Zelfs het Rotterdamse Arbeidsbureau heeft met klem geprobeerd mij op andere gedachten te brengen. Die meneer Schothorst was bekend en zou zelf eerder vroeg dan laat op zijn bek gaan was de mededeling. Inside information die akelig goed is uitgekomen.

 

Don Schothorst was namelijk een aan alcohol, drugs, vrouwen  verslaafde Coke en Gok Junk met een voorliefde voor bizarre sex tegen het criminele aan. Een genadeloze psychopaat, leugenaar en fantast van het ergste soort. Zelfs bij het grote jaarlijkse personeelsfeest heeft hij bijna de kleren van mijn vriendin van het lijf gerukt toen hij zwaar bezopen en onder de Coke gefrustreerd raakte over het feit dat hij alleen was en ik een prachtige dame bij mij had.  De man was ook in de buurt van mooie vrouwen volkomen ontoerekeningsvatbaar. Toen hij hoorde dat ik springpaarden had, deed hij plotseling aan Paardspringen terwijl dat een term is die niet eens in de Paardensport voorkomt. Hoe bizar wil je het hebben. Veel later heeft hij een boek geschreven vol met valse claims waarmee hij definitief door de mand is gevallen. Zo zou Melk de Witte Motor en Het Zwitserleven Gevoel uit zijn koker komen terwijl hij zelfs  niet eens heeft gewerkt bij de bureaus die daar verantwoordelijk voor waren ! Maar zoals het vaak gaat bij dit soort gewetenloze psychopaten komt hij toch weer tijdelijk op zijn pootjes terecht en wordt hij particpant bij de Afkick-kliniek Selutions.Uit nieuwsgierigheid heb ik hem veel later een keer opgezocht en was er opnieuw getuige van hoe hij zijn secretaresse vernederde in mijn bijzijn zoals ik al in de bureautijd had mogen meemaken. Ik had in die tijd mijn hoofd al kaalgeschoren daar van een volle haardos al jaren geen sprake meer was en Pim Fortuyn het ook deed. (Ha!)

 

Hoe groot was mijn verbazing toen ik op een zondagmorgen bij Harrie Mens een plotseling kale Don Schothorst zie zitten die onguur loenzend en volkomen stoned zijn promotie riedel afsteekt die hij nog maanden zou herhalen. Harrie liet hem maar lullen want de rekening was blijkbaar deze keer betaald.

 

Arme Don Flophorts zit nu met Parkinson thuis in een flatje vol met onverkochte boeken die door processen en andere narigheid het lezer publiek nooit gehaald hebben. Karma is a bitch !

 

Na tien jaar bureau ervaring met alle ups en downs die daar bij horen durfde ik nu te zeggen dat ik een all round reclame man was geworden. Volgens sommigen een hele goede maar wat dat nu precies inhoudt weet ik nog steeds niet. Aanvankelijk was mijn basis account management maar daar heb ik mij nooit toe laten beperken. Ik was evengoed conceptdenker, tekstschrijver, medevormgever en fotograaf naar gelang de aard en mogelijkheden van de geachte cliënt en de diepte van zijn portemonnee. Ook had ik al vroeg geleerd dat met de jongens van de gestamte pot op creatief gebied het beste te werken was. Niet de nagemaakte elitaire omhooggevallen jongens en meisjes van de kunstaccademie die niet verder kwamen dan het ruitjespapier van Wim Crouwel en een hoop academisch gereutel dat alleen maar geld kostte. Mijn voorkeur ging uit naar de jongens met de losse pols die konden tekenen, illustreren, schilderen met liefde en passie. De jongens die mijn ideeën vormgaven, verbeterden tot ieders voordeel en daardoor klanten die gewoon zonder gezeik altijd de rekening betaalden. Altijd !

Toen ik mij op freelance basis bij Full House aansloot was de originele bezetting al vertrokken en hadden  de leden hun posities versterkt door de oprichting van een eigen Full Service bureau of andere winstgevende constructies waarmee ik nog meerdere keren gewerkt heb. Hans Kramers & Louk Varrosieau richtte Ara op en Leo Schepman maakte furore als Audio/Visueel specialist waarmee ik nog eens een schitterende campagne heb gemaakt voor het Haags Energiebedrijf later ENECO.

 

Met de eerder genoemde knechtjes Tom Muller & Boudewijn Aangeenbrug was dus geen garen te spinnen.  Toen ik mij na veel onaangenaam gedoe los had gemaakt van dit labiele duo ben ik vanuit mijn eigen woonruimte verder gegaan onder eigen naam. Ik woonde tenslotte op de zolderetage die ik in de loop der jaren had omgetoverd tot een uitermate confortabel Pent House met alles er op en eraan. Een echte Reclameman waardig. De jongens waarmee ik vervolgens werkte hebben mij verder geholpen met mijn succes waarvoor ik ze dankbaar ben. Om er een paar te noemen: Paul Maas / Jean Cloos / Leo Schepman / Paul Steenhuis / Albert Groenheyde / Martin de Jong / Haave Steenhuis / Moot Gerretse / Tom Simpson en Harry de Graaf...

 

Gedurende mijn hele reclametijd had ik een scherpe neus voor cliënten die zogenaamd niet flitsend waren maar over het algemeen zeer lukratieve opdrachten te vergeven hadden waarbij veel aan de strijkstok bleef hangen. De Semi Overheid, Internationale Onroerend Goed Wereld en Cliënten uit de Industrie en Dienstverlening waren blij met een no nonsense aanpak van een echte reclameman met ervaring  en een redelijk factuur aan het einde van de rit. Daarnaast had ik een goede afspraak met een klein Haags Bureau dat voor mij de advertentieplaatsingen verzorgde en de media administratie deed. Werkelijk een gouden formule waardoor het succesplaatje compleet was en waarmee ik het jarenlang heb kunnen volhouden.

 

Maar alcohol en de diep ingeramde frustratie dat het eigenlijk niet mocht lukken bleven mij bij heftige vlagen achtervolgen als een diabolische cyclus waaraan niet te ontsnappen viel. Zo had ik perioden dat ik mijzelf verwaarloosde, in een diepe depressie belandde en alleen door krachtige en verwijtende reacties van mijn omgeving kon ik dan steeds net op tijd de boel redden en afdoen als een tijdelijke inzinking. En wie had daar af en toe geen last van in het reclamewereldje ?

 

Dan wordt het weer voorjaar en op een zonnige vrijdag als het leven mij weer toelacht zou ik naar mijn Onroerend Goed Cliënt gaan in Amsterdam (Jones Lang Wootton) om een portefeuille met lucratieve opdrachten op te halen. Een bedrijf met internationale contacten die het voor mij mogelijk maakte om er werkelijk alles uit te slepen dat maar mogelijk was. Het werd mij gegund ! Dus ik was helemaal content toen ik in die namiddag terug naar mijn basis zou gaan om direct te starten met de uitvoering van die opdrachten. Maar ja het was voorjaar en voor mij met de zomer in het vooruitzicht de beste tijd van het jaar. Volop jachtseizoen want ook de mooie meiden waren nog steeds een bron van inspiratie waarvan ik er geen een wilde missen want ik was tenslotte nog steeds of weer vrije jongen. Toen ik op het Leidse Plein was aangekomen zinderde het al van geroezemoes van al die jongens en meisjes die het allemaal zouden gaan maken en het liefst met behulp van een goede catch, kruiwagen of voor mijn part iets heftigs en meeslepend voor het weekend.

 

En daar stond ze in de gouden middagzon ! Alweer een blonde Toverfee ! Eentje met een uitstraling die er van af spatte. Groot en voloptueus en dat liet ze ook graag zien. Ze ging direct voor de kill en ze zou mij wel even knippen en scheren. En ik grote sufferd ! Direct verkocht. Verslaafd aan vrouwen met een lichaam waarin je kon verdrinken en dat deed ik dan ook... Na een paar weken werd ik weer wakker. Hier was ik opnieuw niet aan toe. Deze vrouw had pouwer en plannen. Levensgevaarlijk voor een loslopende reclamejongen met te veel geld en bij lange na nog niet de ballen had om gewicht laat staan tegenwicht in de schaal te leggen. Ik moest een list verzinnen, een lulverhaal ophangen, inpakken en wegwezen !

 

Dat heb ik dan ook gedaan ! Tranen met tuiten. Vreselijk maar in mijn perceptie onvermijdelijk. Ik hield mij voor dat ik het haar maar ook mijzelf niet aan kon doen. Allemaal gelul, ik durfde gewoon niet en was gewoon bang om door de mand te vallen. In de weken die volgden heb ik mij hoofdzakelijk op mijn werk gestort om alleen 's avonds laat even naar mijn paard te gaan en te kijken of alles goed was. Van rijden en sporten kwam in die tijd niets en ik was door alle emotie en vreemde stress uitgeput en doodmoe. Door even mijn paard te omarmen en even te mediteren was ik meestal na een kwartiertje weer zo fit als een hoentje en kon genieten van het grote warme dier dat tegen mij aan schuurde waardoor een enorme energieoverdracht plaats vond. Maar die avond lukte het niet, die avond werd alles anders.

 

Wie er uiteindelijk aan de verkeerde kant van de weg terecht was gekomen is nooit duidelijk geworden maar de frontale klap en de ravage waren er niet minder om.

 

Ik werd wakker in het ziekenhuis met een gezicht vol glas en bloed. Van mijn neus was weinig over en mijn rechtervoet was gebroken. Mijn gehele lichaam was paars van de bloeduitstortingen en zonder gordel had ik het niet overleefd. De eerste hulparts was plastisch chirurg en heeft mijn grote verbrijzelde neus voor die gelegenheid netjes omgebouwd tot een beschaafd Tom Cruise exemplaar. Doe er nu een beetje lollig over maar er viel natuurlijk weinig te lachen. De kans dat ik nu definitief naar de kloten zou gaan zat er namelijk dik in. Toen ik mijn ogen open deed, was het eerste dat ik zag een grote politie man die stond te popelen om te bewijzen dat er drank in het spel was. De dienstdoend arts en mijn redder vond dat ik al voldoende bloed kwijt was en gaf geen toestemming voor nog meer bloedverlies voor een alcoholtest. De tegenligger die bij de crash betrokken was had gelukkig geen noemenswaardige verwondingen daar zijn Mercedes blijkbaar iets meer kon hebben dan mijn Alfa Romeo maar was ook total loss. De verzekering heeft volledig uitbetaald en daarmee was de eerste en toen grootste zorg opgelost. Maar wat nu ?!

 

Mijn familie zweeg in alle toonaarden zonder zelfs maar een teken van leven te geven. Duidelijker kon ik het niet krijgen en wat ik er toen van vond weet ik niet meer precies. Kon ik ook niets van verwachten maar ik moest wel verder. Ook het ziekenhuis was snel klaar en stuurde mij na een nacht en een halve dag al weg met een poot in het gips en mijn kop in verband. Zo terug naar het front ! Tot mijn geluk heeft mijn oude schoolvriend en zakenpartner van het bureau waarmee ik samenwerkte ingezien dat ik hulp nodig had en mocht ik een tijdje bij hem bivakkeren. Maar het moest ook niet te lang duren en op aandringen van zijn meisje kon ik na een week weer verkassen. Ze zouden op vakantie gaan. (Een betere smoes hadden ze niet) Ik had nog een optie en dat was Henk van de Hotelschool en het Diamantverhaal dat toen nog ver in het verschiet lag. Henk woonde toen al in Dussen op zijn riante boerderij die ik al eens veertien dagen bewaakt had toen hij een straf moest uitzitten in Nieuwersluis nadat hij met een slok op met zijn Mercedes in de sloot was gereden en nog wat bijkomende vernieling had aangericht. Goed gezelschap dus !

 

Ik wist dat Henk niet helemaal fris was maar zo gek had ik niet verwacht. Al snel bleek dat bij hem de alcohol blijvende schade had aangericht tot wanhoop van zijn toenmalige echtgenote. Zo verbouwde hij regelmatig het plaatselijk Café waarna hij met een pak slaag weer de dijk werd opgeschopt om dan met de Mercedes weer naar huis te slingeren en thuis verder te gaan met relschoppen.  Aanvankelijk werd ik gastvrij ontvangen en mocht blijven zolang nodig was. Dat werd echter snel anders. Zodra er alcohol werd geschonken begon hij steevast na een tijdje te lallen en te zingen waarbij Tulpen uit Amsterdam zijn lijflied bleek te zijn. Stomvervelend en waagde het niet er wat van te zeggen want dan kon het volledig uit de hand lopen. Nu was Gekke Henkie voor mij geen partij maar een handgemeen met vrouw en kinderen in huis is het laatste natuurlijk. Tot dat hij op een nacht mijn kamer binnen kwam stormen en mij beschuldigde van het feit dat ik het met zijn vrouw deed. Zijn vrouw in die tijd was een Duits meisje van de Hotelschool. Een klein grijs muisje en in mijn wildste dromen geen escapade waard. Een ding begreep ik nu wel: Ik moet hier weg en wel zo snel mogelijk. Wat een ellende ! Midden in een weiland met een poot in het gips zonder vervoer en een bonzende kop in het verband met een labiele gek achter je aan.

 

Hoe het precies gegaan is weet ik niet meer precies maar op een gegeven ogenblijk komt er een Mini Cooper met snerpende banden het erf oprijden met aan het stuur mijn blonde Toverfee uit Amsterdam om mij te redden uit de klauwen van de waanzin. Later bleek dat mijn Haagse zakenpartner had gebeld om te informeren hoe het ging waarna hij de conclusie trok dat het een en ander niet goed was. Hij heeft vervolgens Linda gebeld en zo is het opnieuw begonnen.

 

Linda heette ze dus. Een jonge vrouw van ca 28 die precies wist hoe laat of het was. Zeer doortastend met een flat in Badhoeve Dorp, een goede baan bij een grote Franse Hotelgroep (Wagons Lits). Niets op aan te merken en zij zou voorlopig voor mij zorgen. Heeft ze ook gedaan. Geen tijd om bij de pakken neer te zitten en te jammeren. Niet lullen maar poetsen. Voorgesteld aan haar ouders en vrienden, door de keuring gekomen, geaccepteerd en kat in bakkie.

 

Na zes weken kan ik mijn krukken aan de wilgen hangen, gaat het gips er af en wordt ook mijn gezicht weer een beetje toonbaar zo dat ik mij weer bij mijn cliënten kan laten zien en lijkt er voor als nog goed te gaan. Beter nog, het werk is niet aan te slepen en het geld stroomt binnen. Linda en ik nemen het er van. We gaan veel naar het buitenland want de reiskosten zijn door de baan van Linda ook nog eens nihil en de locaties zijn om van te dromen. Zomervacanties, wintersport en elke gelegenheid tussendoor. Weekenden naar Londen en shoppen bij Harrods en leuke dingen met haar familie die grotendeels Engels blijkt te zijn. Haar lievelingsnichtje was mode ontwerpster en insider in de Engelse modewereld en zo maakte je ook nog eens leuke dingen mee in de wereld van de incrowd en de beau monde etc. Ik had weinig meer te vertellen, werd geleefd en kwam er opnieuw met schrik achter hoe snel en machteloos ik mij aanpaste aan mijn nieuwe werkelijkheid. Kan ook zijn dat mijn emotionele leven uiteindelijk zo was beschadigd en ik door het auto ongeluk nog een extra dreun had gekregen zodat ik maar voor de helft leefde en de andere helft alleen maar uit een droom bestond.

 

Van het unieke potentieel dat iedereen heeft was weinig meer over als het al ooit een kans had gehad. De verlaatangst had ik nog steeds net als de reserve scharreldjes op de achtergrong en mijn paard zou ik nooit opgeven. Daarbij stroomde de alcohol gewoon door en was een geacepteerd onderdeel van mijn leven. Zo hield ik mij alweer voor. Je houdt meer van je paard dan van mij klonk het een keer bedroeft en ik moet zeggen dat ik daar geen antwoord op had en tegelijkertijd moest toegeven dat ik haar tekort deed. Kinderen en trouwen, daar zou ik nooit aan beginnen en Linda hield er al rekening mee dat ze ongebruikt retour zou gaan.

 

Doordat ik vaak moest opdraven bij allerlei gelegenheden die met haar werk te maken hadden kreeg ik een aardig inzicht hoe het aan haar kant van de Hotelbranche toeging. Iedereen moest zich laten zien en de groep promoten waar hij of zij voor stond. Van Creditcard bedrijven, Brouwerijen en alle toeleveranciers in alle soorten en maten. Daar moest voor mij toch ook iets te realiseren zijn ?! En zowaar kom ik  gedurende een tennistoernooi  van de Hotel Salesmanagers Club in gesprek met de directe baas van Linda. De man was niet tevreden over het bedrijf dat het Hotelmagazine voor de Wagons Lits zou gaan ontwikkelen en of dat iets voor mij was. Hij zou de weg banen naar de grote adverteerders en ik moest de rest doen. Ik was inmiddels ook een reclameman geworden die meer wilde dan reclame alleen en deed al goede zaken in de sfeer van Corporate Identity / Housestyling met klanten uit de overheid, dienstverlening en industrie. Maar nu kon ik uitgever worden, mij helemaal uitleven via een Hotelmagazine en de sterren van de hemel plukken in de Hotel én Publiciteitssfeer. Het was tijd voor de grote verandering en het moest NU gebeuren en dat gebeurde dan ook.

 

Vrienden van Linda woonden in België net over de grens in een leuke boerderij met stallen en twee rijpaarden. Of dat ook iets voor mij was ? En waar mijn verstand toen zat ? Met de alcohol verdampt ? Ontsnapt bij het voor mij bijna fatale auto ongeluk ? Joost mag het weten ! Drie maanden later had ik mijn Fort Anna P. opgegeven en was naar België verhuisd om nu mijn droom als succesvol man van de wereld waar te gaan maken. Dan gebeurt er gedurende de overgang naar België weer iets heel anders waardoor er weer onverwachte dingen voordeden. Het ontwerp/werktekening  en de tekstverwerkings traject van het magazine had ik gedeeltelijk uitbesteed aan mijn degelijke reclamevrienden van buiten Full House. Daar kwam wel eens een klant die op een onbewaakt ogenblik tekstwerk van mij ontwaarde en tegen alle bestaande normen die teksten begon te lezen en uitgebreid te becommentariëren. De in verlegenheid gebrachte studio medewerkers hebben dit sujet toen direct naar mij verwezen waardoor er plotseling een vreemt mannetje bij mij voor de deur stond. Hij trok meteen van leer en stelde dat mijn artikelen over de Arabische Volbloed en de Samoerai van geen kant deugde. Nu had ik dit mannetje natuurlijk direct van de deur moeten schoppen maar deed het niet. Ik had het te druk met België en moest een regeling voor mijn paard treffen, had problemen met mijn vader etc. etc. Ook bestaande klanten trokken aan de bel en vroegen zich af wat ik allemaal aan het doen was en vreesden dat ik het allemaal niet zuiver zag. Het mannetje was een soort Woody Allan met een raar brilletje, snelle maniertjes, snelle babbel en voor dat ik het wist zat hij binnen en stelde voor dat hij kostenloos de teksten zou herschrijven. Daarbij liet hij foto's zien van Koning Abdullah van Jordanië en zijn dochter en zie je hem notabene in hun gezelschap in de weer met Arabische Volbloeds...

 

Ik heb hem toen totaal overdonderd zijn gang laten gaan en hij heeft gewoon netjes mijn teksten herschreven en bruikbare adviezen geleverd. Niets aan de hand. Zijn naam was Brian Gilroy ! Gezant van de duivel maar dat wist ik nog niet en hij verdient een hoofdstuk apart dat ik later zal schrijven.

 

Als ik terugkijk naar mijn Hotelmagazine avontuur is dat een analyse waard of misschien ook gewoon een oud verhaal dat veel mensen zullen herkennen. Je ziet het overal, op elk niveau, bij alle rangen en standen. Je jaagt iets na waarvan je diep in je hart weet dat je een enorme gok waagt waarvan je geen idee hebt waar het zal eindigen. Ik wilde een Glossy Magazine met mijn naam erop. Vol met prachtige dingen. Architectuur. Klassieke Auto's. Exotische Reisbestemmingen. Prachtige Mensen. Mooie Vrouwen. Mode. Disign. Film. Theater. Kunst. Antiek. Wijn. Food. Delicatessen. Kortom het fantastische leven van de Happy Few waarvan ik nu weet dat die niet bestaat dan wel pure illusie is. De mooiste magazines in mijn tijd waren Casa Italia. Archtectual Design. The World of Interiors en nog een paar. De exemplaren die ik nog heb, bewaar ik als schatten uit een lang vervlogen tijd die definitief voorbij lijkt te zijn. Zelfs Linda de Mol met haar miljoenen budget krijgt het niet voorelkaar en komt niet verder dan de zoveelste uitgave met een variant van haar botox hoofd met plastic tanden op de voorpagina. Dit terwijl ze in Gooise Vrouwen zichzelf spelend in mijn beleving gewoon erg goed was. Wat heeft dat met mij te maken ? Ik had gewoon Reclameman moeten blijven waar IK goed in was en goud verdiende met gewone dingen. In het begin liep het storm. Adverteerders genoeg. Artikelen genoeg en de volle medewerking van de Wagons Lits. Zelfs de Amsterdamse onderwereld heeft een bod gedaan en Yab Yum wilde maar al te graag meedoen en een leeuwendeel van de kosten financieren. Diners Club en American Express doen fenomenale voorsellen om de exclusiviteit van deelname te kunnen bemachtigen. Dan komt er een naamsverandering van de Hotel Groep en ligt miin concept op zijn gat. Iedereen haakt af. Tonnen geinvesteerd. Weggegooid geld en zoek het maar uit. Ik probeer het nog een keer met een aangepast concept dat volledig flopt en ik totaal opgebrand moet accepteren dat ik het totaal verkloot heb.

 

Ook Linda is teleurgesteld. Van haar droomprins is weinig over. Ook haar project bleek mislukt en begon ik te merken dat er van alles speelde waar ik niets meer aan kon doen. Zo was er die knappe jongen. Die succesvolle Hotel Sales Manager van het Amsterdamse Amstelhotel. Op een morgen deelt ze mij mede dat ze voor een paar dagen op zakenreis moet. Die morgen merk ik dat ze veel aandacht besteed aan bepaalde details van haar kleding. Die avond een paar dagen later kwam ze niet thuis op de afgesproken tijd en heb ik gewapend met een fles Whisky bij het flauwe licht van de open haard gewacht tot ze diep in de nacht stilletjes binnen kwam sluipen. Na een paar telefoontjes vooraf met haar collega's wist ik precies hoe de vork in de steel zat. Ik zou geen rel schopen maar heb het wel gedaan. Het was over en uit ! Wat nu en wat kan je nog doen als man als je weet dat er een succesvolle partij is die je meisje zo van je over kan nemen als je zelf volledig kapot bent. En hoe moeilijk is het uiteindelijk om toe te geven dat je ook niet meer anders wilt en eigenlijk opgelucht bent dat die partij er is zodat de schade die je hebt aangericht beperkt blijft en te herstellen is. 

 

In deze periode speelde ook de dood van mijn niet biologische vader waardoor ik totaal de weg kwijt raakte als dat al niet zo was. Het vertrek van Linda het moeten opgeven van mijn huis in België en uiteindelijk mijn faillisement zouden de basis vormen voor de rest van mijn leven. Ik ga het opschrijven in een volgend hoofdstuk en misschien gaat U het lezen ?!



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.