Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
21 juli 2020, om 14:06 uur
Bekeken:
52 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
11 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Daar heb ik toen hartelijk om gelachen."


Ik hoorde het van een voormalige VKblogger. Bij de VKbloggers is het kunstartiest B. niet gelukt mij te belasteren met nadelige gevolgen, in Frankrijk ook niet, maar bij de bekakt sprekende oelewapper Benno Tutein Nolthenius wel. Hij verwijderde na een litanie aan klachten over mij en mijn werk dat volgens B. ‘niet erkend was door de kunstenaarscommissies, collegaatjes en overheid’ mijn pagina van de website Kunstenaars.nl omdat hij van meheer Boonstra verschrikkelijke verhalen over mij had gehoord.

Ik zou volgens B. een hopeloze figuur, een wanhopig, zielige, verwerpe-lijke, lafhartige persoon zijn met een besmettelijke huidziekte, een verrader, een pornograaf, een pervert, the terror of Holland, de meest gevaarlijke internetvervuiler blijken en al veertig jaar waardeloos werk maken en óók nog een groter huis hebben dan hij zelf, dat kon helemaal niet.

Niet iedere kunstenaar woont in een allochtonen achterbuurt (Schietbaan- straat) te Rotterdam.

Tutein nam voetstoots de klachten van Boonstra aan en deleted mijn content. Hetgeen genoeg over de kwaliteiten van Tutein zegt.

Ik heb Boonstra jaren geleden per ongeluk eenmalig bij mij thuis ontvang-en en heb hem indertijd een tegenbezoek gebracht. Er is werkelijk geen onvertogen woord gevallen. De sfeer was formeel en het was gelijk dui-delijk dat we geen enkele overeenkomst wat way of life betreft met elkaar hadden.

Achteraf bleek wel dat hij jaloers was op mijn tentoon-stellingen in Frankrijk, kort daarna herrie trapte met mij tijdens een opening van mijn expositie in Corbelin en er voor zou zorgen dat ik, zoals hij het uitdrukte “ner-gens in heel Frankrijk en ook zelfs Europa ooit nog aan de bak zou ko-men”.

Daar heb ik toen hartelijk om gelachen. Sommige Hollandse subsidie-

vreters menen internationale invloed te hebben.

In elk geval zorgde Arnold Warnars van kunsthandel Warnars & Warnars er voor dat mijn werk onder zijn auspiciën op kunstenaars.nl kwam te staan. Hij maakte de pagina op en betaalt daar voor per jaar.

Benno Tutein Nolthenius en Rommert Boonstra waren daar helemaal niet blij mee, vernam ik onlangs.

Boonstra overschat zichzelf dankzij al die jaren door bevriende subsidie-verleners verleende torenhoge overheids kunstsubsidies voor zijn flauwe kiekjes op zijn giro gestort (60000 euro per jaar), breiwerkjes die hij nog steeds als moderne kunst bestempelt.

Hij mag er mee in een kunstuitleen in de provincie Groningen mee ten-toonstellen samen met een academieleerlinge die poppenhuizen in elkaar lijmt.

Affijn, soort zoekt soort! Lijmen met zijn allen. Poppenhuizenkunst!

 

 

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.