Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
9 juni 2020, om 22:50 uur
Bekeken:
103 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
26 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Het leven van een Blogger bijzonder? Onnavolgbaar? (deel 1)"


Het leven van een Blogger bijzonder? Onnavolgbaar? (deel 1)

Ze stond nog even niet op. Mascara vergeten te verwijderen. Niet de eerste keer. Al weer dikke, rooie, bloed doorlopen ogen morgen op werk. Wat zou de leidinggevende er van zeggen?

Zou koffiejuffrouw Masja Mara Mullens vast wel weer treiterig opmerken; “Heb je weer stennis gehad met je vent? Huilen is voor jou te laat op jouw leeftijd, meid. Nog een koffie verkeerd om het af te leren? Blauw past bij jou met die opoewangen, kuttekop. Met melk en suiker of doen we zonder vandaag. Scheelt weer een halfje op de begroting, hahahaha!”

Die meid had altijd wat te katten. Ze was een felle kat en had wel twee poezenmaskers.  Een vriendje had één van de maskers uit woede en onmacht vernield.

Ze kwam moeizaam van bed af. Deed haar badslippers aan en een half doorzichtige leuke sexy night dress. Ze liep sliploos door de gang naar de Badkamer. Keek in de spiegel. Schrok. Wat ze zag was geen brok. Haar gezicht Leek steeds meer op die ronde, pyknische onderdeur Sylvia Witteman. Gelukkig was zij verder lang en slank met volle borsten. Lang, donker haar. Toch gingen de jaren tellen. De biologische klokt tikte door en zoals het klokje thuis tikt daar tikt het nergens.

Nog even en ze ging als uitgewoonde ouwe doos met pretenties net als Sylvia kutstukkies over bezoekjes aan supermarkten schrijven voor de Volkskrant.

Sylvia? Kamerolifant. Volkskrant? De linkse Telegraaf. Overgenomen door een Belgisch consortium.

PopieJopie koleretiefusreetveegkutkrant voor op de plee. Het papier was al pap voordat je er met je vinger doorheen stak bij het vegen van de bruine ster.

Hoe vaak vergat ze niet dat ze niet van achteren naar voren moest vegen maar van voren naar achteren. Voor je het wist had ze anders weer blaas ontsteking. Bijna niet meer te genezen met antibiotica. Voor je het wist een nierbekkenontsteking en ging je lawaaie.

Die kerels hadden het maar makkelijk. Konden overal pissen zonder te gaan zitten en dan nog seken ze er meestal naast op het damestoilet bij de Ikea. Door die lange urinebuis weinig vatbaar voor ontstekeningen, behalve voor een druiper, dan leek het alsof er een scheermes door hun pisbuis gleed. Eigenlijk net goed voor die vreemdgangers en hoerenlopers, mijmerde ze.

Na het opheffen van het Vkblog had ze gelijk het abonnement op de Volkskrant boos opgezegd.

Martine was ook de internet redactie uitgeknikkerd, ook als koffiejuffrouw was ze niet te gebruiken, deze ex-habitué van discotheken It en Roxy, maar die kon tenminste nog na een cursus natuurgeneeskunde aan de lopende band weer pekingeenden en natuurtaarten gaan bakken met een koksmuts van een halve meter op haar kop.

Leek ze wat groter ook nog.

High Heels er onder en ze kon door de vleeskeuring met een paars stempel op haar schoften als een geslachte dikbil koe hangend aaan een vleeshaak. Wat trok zoiets toch een vliegen aan. Dubbele agenda die Martine. Was wel gebleken. Van Roomse huize. Gluiperig tot op het schaambeen. Labiel type. Had Fred van der Wal in de nadagen van het Volskrantblog nog een kutstreek geflikt na ellenlange klaag mails van een Friese weblogger met een psychiatrisch verleden.

Zij niet. Ze prees de hemel en de engelen dat ze geestelijk en lichamelijk gezond was. Hoeveel meiden konden haar dat na zeggen? Okee, koken kon ze niet, maar een bed was zij een heerseres, een koningin van de lust, die er wel pap van lustte. Een keukenprinses werd ze nooit, dat was tegen de emancipatie. Het was al heel wat als de aardappelen gaar waren. En verder maar naar oto matiek ‘De Vette Bek’ voor een Berenhap of petatje oorlog als ze geen zin had om zelf iets klaar te maken. Een pizzahut vond ze ook prima. Als ze maar wat in haar maag had.

Achter de toonbank van De Vette Bek stond Kobus Krutszooi te firten met en berenhappen te bakken. Hij lustte alleen maar alles wat gebakken was, zoals hij het uitdrukte, liefst met een vetrandje er aan. Kogelrond. Fatso. Vrijetijds kunstschilder. Nog geen zes jaar lagere school en daarna een kunstacademie waar hij vijf jaar kon freewheelen en niet eens uitmuntte in het kuttenknijpen van de academie studentes.

Lekker de WW in voor die weblog moderator Martine, hele dagen de CD van Hildegard von Bingen draaien. Roomse sijkmuziek, die ijle klanken, dat etheriese. Mannetje werkjes doen voor vrouwtje, dat was het ware leven voor Martine met hoofdletters WW.

IJle treurmuziek van die Hildegard voor aseksjuwelen met een Maagd Mariakoekiesblik in de ogen. Of de lichte pingelmuziek van de nooit uitgebotte tengere kleuter Bibi Soerabaja op zetten.Luisterde ook geen hond meer naar. Een faillissement heeft geen gouden randje. Elke wolk een zilveren rand? Niet waar. Achterhaald die Bibi Soerabaja met zijn witte handschoentjes en kinderstemmetje. Had ie soms eczeem? Candida Albicans?  Mannen! Smeerlappen! Schoften!Kolerelijers!

Gotsammetruttenbollen, waar had ze haar tas nou weer gelaten? Liever zo’n rare vierkanten houten tas van Vutton dan een plestik zak. Ze wist dat ze daar indruk mee maakte op de faculteit.

Waar lag dat kolereding?

In de tram?

De strips Oxazepam en Diazepam om kalm te blijven. Zonder die tabletten zou ze met liefde de halve afdeling van het redactie secretariaat en de hele raad van bestuur in mekaar rammen en daarna de ogen van GeertJan, chef internetredactie van de universiteitskrant uit zijn kop krabben, maar eerst zijn bril met een liefdevol gebaar afzetten om vervolgens op de grond aan splinters te trappen. Echt zo’n arrogante, autistsiche academicus die Geertjan.

Alleen Baas Beer Broertjes zou ze sparen, die had een zwak voor haar na de dertiende kerstborrel.

Eerder niet. Hij moest een beetje wazig zijn voor ie los ging. Aimabel mens. Een softie maar dat paste ook bij die links draaiende melkzure semi- intellectuelen van tegenwoordig.

Ombudsman Thom Gemeen kon ook een paar rammen krijgen voor zijn opgetogen babyface vurrukkulluk bek. De lachebek!

Arbeidsconflict.

Vloog er binnenkort ook vast uit door die kop. Net goed. Een kinderwens kwam plotseling in haar op toen Beer Broertjes voor haar troebele geestesoog voorbij trok. Een warm gevoel. Vlinders in haar buik, vlammen door haar kut, stijve tiettepels. Ze stond te lekken als een vergiet.Kon je zo hebben als overgeschoten vrouw. Was ze maar de moeder van een weblogger. Zo’n klein Beertje met beer broertjes. Kindergekrijs. Poepluiers. Stront met de buren.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.