Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
24 mei 2020, om 23:19 uur
Bekeken:
80 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
16 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Op weg naar het einde! De volle bak!"


HUILEND VAN HET LACHEN ZEI HIJ: ‘NIET INGENAAID OF GEBONDEN, MAAR GOED GENAAID IN DUNDRUK MET GOUD OP SNEE & DUIMGREPEN, NET ALS EEN ZAKBIJBEL IN VETLEREN ETUI MET RITSSLUITING VAN EEN STIJL GEREFORMEERDE BROEDER!’
mei 24, 2020

HUILEND VAN HET LACHEN ZEI HIJ: ‘NIET INGENAAID OF GEBONDEN, MAAR GOED GENAAID IN DUNDRUK MET GOUD OP SNEE & DUIMGREPEN!’

Niet ingenaaid of gebonden, maar goed genaaid that’s the question!
Meestal staat onze oude, bebaarde bard scheldend, tierend en vloekend vroeg op als brede banen zonlicht in zijn smoel stompen waardoor hij minuten lang verblind in het duister tast, maar als hij weer wat zwarte vlekken voor de ogen ziet begint hij als gebochelde, rochelende, krasse grijsaard steunend en kreunend ongekleed in zijn badjas aan een tekening te werken of een verhaal te schrijven, dat menigeen achteraf als k*t op Dirk vindt slaan, maar dat geeft allemaal niks want wie hou van mekoar en zet voor licht en uitzicht eerst zijn leesbril met glazen er in die op colaflesbodems lijken maar eens op op waardoor zijn ogen kleiner lijken dan ze in werkelijkheid zijn. De hoofdroos heeft zijn glazen beslagen, maar dat deert de ware kunstenaar niet.
Daarna is het even snel ontbijten in zijn Old Rockin’Chair op de houten veranda alsof hij in The Bibel Belt in het Zuiden van de VS verkeert, waar ieereen om geloofsreddenen eeen houten veranda heeft onder het klaterende geluid van “Blue Suede Shoes” van Elvis Presley en is het schrijven tot een uur of twee om voor een klef, wit boterhammetje te pauzeren en de post in te zien, tussen de bedrijven door loopt hij wat rond in zijn ruim bemeten park dat zijn huis omgeeft en realiseert zich gnuivend bij The Ole Oak Tree dat hij meer overleden dan levende artiesten kent en staat daar even bij stil om ter hunner nagedach tenis een yellow ribbon rond de oude eikenboom te binden. Dwanghandeling of eerbetoon? Wij weten het niet en zullen het nooit weten. Hij nam zijn geheim meee in het graf anders was het geen geheim.
Een symbolische daad, dat wel.
Een krachtig, bezwerend eeuwen oud ritueel aan de ene kant ook! De wonderolie van de geest aan de andere kant. Hij denkt met betraande ogen aan hen die de Grote Finale hebben bereikt en aan één van zijn gedichten waarin de prachtige regels :

Toen ik wist

dat ik kunstenaar was

toen was ik het niet meer

en werd ik het pas

toen ik aan de was was

en was het weer niet

toen ik twee vliegen

zag vliegen en dacht

er is misschien één bij bij

Je reinste naturalistische poëzie waarin de dichter dichter bij huis blijft dan ooit en ze onmiskenbaaar ziet vliegen zoals het een powet betaamt.
Hij mompelt in zijn kunstbaard : “Oude mensen zijn dingen die voorbij gaan. Zij moeten er op uit gaan in de tweedehands Fiat Panda met hun AOW-tje en stinkende vlees om een groen blaadje of kersvers pruimpje te verschalken op de vleesmarkt aan de kant van de weg maar niet direct door naar een hoerenkast gaan om een venerische temeier zonder brandend rubber met hun vammenwerper vol te pompen en uit te roken, want dat is een belediging voor de kunst en de vrouw an sich! We houden het netjes en vol!
Op weg naar het einde! De volle bak! Hoe dat zal uitpakken? Voor U een vraag, voor mij een weet ! De dood dus ! Einde of een nieuw begin vol van zingeving. Ik geloof dus het laatste als goed gelovige, fijne gristenmens die op zondag naar SBS6 kijkt om de lichtelijke banale David Maasbach aan te horen. Dat zouden heel wat meer webloggertjes ook moeten doen, dan zouden ze niet van die rare dingen over onze Fred van der Wal debiteren, maar gelijk de korenschoven in het OT voor Jozef buigen voor de kunstenaar.
Het is zijn innige overtuiging. Buigen of barsten met je weckfles vol pruimedanten. Het is goed met hem uit roeien te gaan bij zwaar weer maar kwaad kersen eten in andermans tuin achteraf. Menigeen is daar mee op de gemalen bonen koffie gekomen. Ik bekommer mij niet om hunne kwaadaardigheid en weet dat het de duivel is die rond gaat als een brullende leeuw. Je reinste demonie alom. Kunt U nog zingen zing dan mee met de Leidse Sleuteltjes! Ik weet zeker dat als we door de laatste deur gaan de waat’ren der rust al van verre lonken naar de dooie mus die net binnen komt op zijn laatste benen. De heidenen denken dat ze in een zwarte, diepe bodemloze put vallen, dat zou best kunnen. De ballen en laat ze maar vallen. Dat is niet echt aangenaam.
Hoe denkt de gemiddelde schuinsmarcheerder in Holland er over?
Die denkt niet maar vraagt zich af met zijn l*l als richtingaanwijzer elke keer als hij op twee wielen in opperste vrijmaaking door alle bochten giert in het verkeer: Achter welk kontje draai ik nou weer een rondje? En dan steekt hij de midddelvinger op naar een polietsie agent, ddie hem neer leegt meet een taser. Vijftig kilovolt op je ballen dan weet je weer van achteren dat je van voren ook leeft. Ik stel ook wel eens mijn wandeling uit, steek dan uitgebreid van wal met opgestoken middelvinger en vertel mijn gasten een verhaal waar ze weer even op kunnen teren met hun natte reet, dat brok voortwoekerend wild zitvlees vol zweren. De mensheid bestaat uit varkens. In het beste geval scharrelvlees voor het slachthuis. Kakelend lachend verhaalt hij over die lerares schone handwerken die een kop had als een paardebek, toen hij nog in Heemstede woonde vlak bij Haarlem en de Kennemer kliek nog in de luiers lag in een met strikken en kwikken versierde satijnen wieg in een roze wolk van babytalkpoeder. Die lerares was maar een paar jaar ouder dan hij, daar ging ie vaak mee op stap naar achterafknijpjes want de dame lustte wel een stevige keil. Net als haar begeleider in het kwaad. Ze was na een paar liter alcohol een verwilderd renpaard dat leefde op gauloises, drank en pizzas zoals wel meer scharre gatjes uit Kennemerland en dan slingerde ze iedereen van haar rug af als je er in opperste vreugde op klom of even met één hand aan haar tieten zat en met de andere onder haar geruite Schotse rok en zich dan alleen voor iemand seksjuweel in wilde inspannen als ze een mudje chips en een kratje bier kreeg, dat ze onderdehand op dronk en op peuzelde, dus als je op haar lag te krikken hoorde je steeds het geluid van krakende chips.
Een mud, meneertje! Hoe verstouw je dat tegenwoordig nog aan de dag !Het is zonde dat ik het zeg! Al dat zout en vet dat er in zit. Kan nooit gezond weez’n.
En dan bedoelde hij een Amsterdamse ouderwetse mud dat is ongeveer zeventig kilo in een jute kolen zak.
De artiest zelf aan het woord: Ik spande haar dan met liefde als ze stomdronken was na het café bezoek voor mijn hondenkar in d’r nakendje en met dat karretje dat over de zandweg reed klakkerde en jakkerde ik dan als breed denkende kunstenaar vervolgens naar de ochtend dienst in een gereformeerde gemeente waar de ruif der genade nog niet voor over hing naar model van Karl Barth maar hemel en hel werd gepredikt waar een enorme behoefte aan is. De kerkgangers van deze snit willen het liefst een uur lang verbaal rechtstandig de stront in worden geheid als heipalen door meeneer de dominee die alles beter weet. Onderweg kreeg ze stevig met de zweep, hetgeen ze als beroeps masochiste heerlijk vond, dan liep ze nog harder en ging alras over in galop. Je hoorde dan echt zo’n geluid van zachtjes gaan de paardevoetjes, trippeltrap en flapperdeflap.
Flappedeflap zult U mij vragen?
Ja. Flapperdeflap met je vlaflip, want het was niet alleen van zie de maand schijnt door de bomen. Vooral de eeuwige passaat woei in calvi nistische kringen rond. De wind deed de schaamlippen klapperen met zo nu en dan zelfs een aanzwellend loeiend, fluitend geluid, dat deed denken aaan de blokfluit van Els Kneuterdom uit Meppel, maar meestal was het alleen klapperen en flapperen net alsof er een raam los was tijdens een storm van windkracht 12. Onrustbarend. Je kunt er de slaap moeilijk door vatten.
Tijdens die donderpreek in de vrijgemaakt griffermeerde kerk buiten verbandd op art. 31 werd er meestal gepreekt tegen de alcohol, het roken, de vrouwen en de bioscoop, maar dan liet ik haar als dronken paard gewoon buiten staan bij de kerkdeur of borg haar op in een kast in de consistoriekamer, daar had ik veel succes mee bij de ouderlingen in hun zwarte pakken, die ook wel wisten waar Abraham de mosterd onder Saras rokken vandaan haalde .
Op die hondenkar had ik voor de grap geschilderd “de hoer van Babylon” dat was zij dus en voor een meier mochten de kerk gangers na afloop van de dienst een ritje maken. Eigenlijk pooierde ik haar dus uit, maar dat vond ze prima als dronken paard. Leer mij de vrouwtjes kennen ! Hahahaha ! Die willen aalllemaal onderdrukt worden. Hun noodlot ligt in hun fysiek, het naar binnen gekrulde, zei de man die lulde. Hij had dat ergens bij Freud gelezen.
Onze kunstartiest verontschuldigt zich even en verdwijnt door een nog niet eerder door mij opgemerkte geheime deur in de gemetselde muur die zijn park om ringt, teneinde aan de andere kant al wild plassend zijn berstens volle blaas te ledigen zonder na afloop zijn handen te wassen. Handen wassen is volkomen overbodig want urine zuivert. U hoeft niet meteen zuur te kijken.
Ik vraag mij af. Hoeveel malen per dag moeten de aanwezige gasten naar het gezeik van onze kunstartiest luisteren als hij de gouden waterval klaterend laat vallen in het struweel ?
Is hij de man van de Golden Shower of het Gulden Schot ? Hulde voor de man die lulde, denk ik bij mijzelf. Zal ik het hem vragen of toch maar niet ? Ik aarzel. Nee, toch maar niet. Je weet het maar nooit met dat soort! Toch heb ik zo mijn bedenkingen tegen de verhalen van al die zogenaamde verzetsstrijders uit WO II. Ik hoorde een Amsterdamse antiquaar, die de neo nazi bijeenkomsten van de weduwe van Rost van Tonningen met zijn tweede vrouw bezocht, een overtuigd nationaal socialiste, eens vertellen dat hij met één hand hele Duitse tankdivisies tegen hield, de oorlog door hem was gewonnen en officier was geweest. Bij controle bleek dat die meneer gewoon een kantoorboekhandeltje te Renkum had gedreven en soldaat was geweest, geen officier. Het gewapende verzet tijdens WO II , daar ontlenen massas mensen hun identiteit aan. Ik had altijd eeen hekel aan die mensen. Als ze een eigen teelt sigaretje op hadden gestoken of naar radio Londen clandstien hadden geluisterd via de lampenradio verklaarden zij zich tot verzetstrijder. Het is treurig dat zij decennia lang na de oorlog nooit verder zijn gekomen.
Over “Een rabbijn in de tropen”. Ischa Meijer. Int. zaterdag 14 jan. 1978.
Interviewer: “Je beschrijft het concentratiekamp als een soort vakantie oord”.
Ischa Meijer:”Dit boek gaat over het afbreken van oorlogsclichés; over SS-ers die zich tot het Jodendom bekeren , over mensen die doordat ze een Jodin laten onderduiken gezellig met haar naar bed kunnen.
Mooie gelegenheid om U er eens aan te herinneren dat hij, Frank Forrest, de schrijver is van het meest verkochte boek aller tijden in Holland : “Met jouw waldhoorn tussen mijn alpen” en het vervolg “Als Tirolers stoeien gaan de alpen gloeien”.
Geschreven op een zoldertje met los liggende planken gedurende de Grote Oorlog, een boek dat geëvolueerd is tot de seksjuwelen Bijbel van de naoorlogse jongeren.
In die oorlog konden de mensen maar twee dingen doen : neuken, nog eens neuken en elkaar voorlezen uit de fabels van La Fontaine, daar na weer neuken of ganzeborden en Mens erger je nieten. Uit ouwe fietsbanden maakten ze condooms. Niet om doorheen te komen. Oorlog brengt een enorm stuk creativiteit in de mensheid naar boven.
Dat clandestien gedrukte boek bij de VrolijkeVrijbuiterspers vloog dus van de persen af met de vaart van een tiet op wonder olie. Het boek was op de zwarte markt door zwarthandelaren voor astronomische bedragen verkocht en ik had nog steeds geen rooie cent gevangen. Er waren verschillende uitgaven van op de markt verschenen. De uitgever had een flinke partij handgeschept papier in zijn kelders liggen, waarop men aanvankelijk het boeiende verhaal “Onkel, vertel mij nog eens over Adolf Hitler” had willen drukken, maar toen het tij in 43 keerde bedacht de uitgever zich, gooide zijn NSB speldje weg in, ging papier en schrijf machines aan het verzet leveren opdat ze hem na de oorlog als verzetsheld zouden kunnen eren en belonen met een fikse uitkering van het fonds van de Stichting 1940-1945. Dat werd dus nu de feeste editie van « Met jouw waldhoorn tussen mijn alpen » verlucht met pornografische tekeningen van een kunstschilder die eigenlijk typograaf was. In een vetleren kaft, goud op snee met koperen sloten, net als de Statenbijbel. Honderd en vijf en zestig gulden per exemplaar in genummerde uitgave in eenmalige druk van duizend exemplaren.
Wat zien ik als ik mijn uitgevers contract in kijk in de kleine lettertjes die ik nooit gelezen had ? Dat ik uitsluitend een geldend percentage krijg over de ingenaaide exemplaren met slappe kaft, maar niet van de genummer de uitgave in leer gebonden. Per boek scheelde dat mij dus zestien en een halve gulden aan royalties.
Nou was een groot gedeelte van die uitgaven dus niet ingenaaid maar hard cover dus ik voelde me goed dubbel genaaid !
Het heeft mij dus zestien en een half duizend gulden gescheeld aan inkomsten en dat was vlak na de oorlog een kapitaal.
Dus ik met een ploeertendoder onder mijn jasje naar de uitgever, een dikke patser met een eeuwige bolknak in zijn bek en een kop als een onweerswolk die elk moment op uit barsten kon staan.
Hij heeft nog een keer W F Hermans het raam uit proberen te gooien op een feestje, toen heb ik ‘m tegen gehouden anders was het toch een groot verlies voor de literatuur geweest in 1949 als Hermans te pletter was geslagen.
Die uitgever begon meteen te vloeken en te tieren : Bejjenou helemaal besodommieterd met je misjpoge? Ik heb alle risicos gelopen met dat k*tboek waar geen touw aan vast te knopen valt en op elke bladzijde wel geneukt wordt en het constant over k*t en l*l gaat, noem jij dat soms literatuur? Ik heb alles gefinancierd van dat rotboek, heb Jan en Alleman belazerd en nou kom je hier sijken over geld. Ik wou gotsamme ook eindelijk wel eens wat gaan ver dienen en of dat over jouw rug gaat zal me worst wezen en nou mijn kantoor uit, opgesodommieterd, gore klootzak !

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.